بزرگترین حظی که از شعر حافظ و اصولاً هنر والا می توان برد معلومات و تعلیمات نیست ، بلکه لذت هنری و حظ روحانی است.
هنر مانند کار نیست که فایده‌ی عملی و تاثیر عینی در زندگی ما داشته باشد.
اگر کسی بپرسد: فایده عملی سمفونی های بتهوون چیست ؟!
به حکمت عقل و عرف باو می‌خنندد.
مسجد شیخ لطف الله در اصفهان تا به اندازه مسجد سر کوچه‌ی من و شما که بسی فواید عبادی و اجتماعی دارد ، کارایی عملی ندارد. یک قالی یا قالیچه اگر بیش از اندازه‌ی متعارف ظریف و زیبا باشد ، فایده عملی کمتری دارد یا اصلاً فرشیت ندارد و فلمثل گ باید مثل یک تابلوی قابش گرفته یا به دیوار کوبید یا با آن معامله شال کشمیر اعلا و ترمه کرد.
از منظومه های تعلیمی ارشادی مانند منظومه های عرفانی سنایی و عطارو مولانا می‌توان انتظار فایده عملی داشت ، چرا که هنر محض نیستند و در آنها ابلاغ معانی و مضامین مراد است.
... پس از برداشت فایده جویانه از هنر به آسانی مجاز نیست و غالباً به زیان هنرست . بسته به درجه هنرشناسی و سخن سنجی‌مان در درجه اول از رباعی خیام وغزل سعدی و حافظ حظ هنری می بریم و ارضا روحانی می یابیدگ.
سپس که از سکر به صحو آمدیم ، تفکر قلبی حافظ را در ترازوی تفکر مفهومی خود می سنجیم و تفکر قلبی را که هنری و ماورایی است به زبان تفکر مفهومی که عقلی و عدد اندیشانه و روزمره گرایانه است ، ترجمه می‌کنیم.

#حافظ 📚
#بهاءالدین_خرمشاهی ✍


#فلسفه_هنر
#ادبی
#معرفی
#عرفان


@mghlte | عصر روشنگری


https://t.me/mghlte/4619

فلسفه هنر :
https://t.me/mghlte/2534
https://t.me/mghlte/3156
https://t.me/mghlte/2368
https://t.me/mghlte/2262