‍ پیش‌گفتار مترجم بر چاپ هفتم
تمدن و ملالت های آن

فروید بازنمایی دو رانه‌ی بنیادین انسان را که رانه‌ی عشق(Eros) و رانه‌ی مرگ (یا تخریب) می­‌نامدشان در برابر یکدیگر قرار می‌دهد و سرنوشت تمدن بشری را وابسته به چیرگی یکی بر دیگری می­‌پندارد. او برخلاف آرمان‌گرایان معتقد نیست که انسان ذاتاً 《خوب》 است، بلکه می­‌داند که 《انسان فقط موجودی  نیازمند عشق نیست که تنها وقتی به او حمله می‌برند از خود دفاع کند، بلکه سهم زیادی از گرایش پرخاشگری را نیز باید در شمار استعدادهای برانگیزاننده‌ی او دانست. در نتیجه، همنوع برای او نه‌فقط یاور و ابژه‌ی جنسی بلکه کسی است که او را وسوسه می­‌کند تا رانه‌ی پرخاشگری‌اش را به‌وسیله‌ی او ارضا کند،  از نیروی کارش بی‌دستمزد سوء استفاده کند، او را بدون موافقتش مورد استفاده‌ی جنسی قرار دهد، او را به تملک خود درآورد، او را تحقیر کند، باعث رنج او شود، او را شکنجه کند و بکشد.》 [از فصل پنجم (صص. ۶۷، ۶۸) همین کتاب]
...چنین به نظر می‌رسد که تحت اختیار درآوردن پرخاشگری و مهار رانه‌ی جنسی برای آدمیان آسان نیست. انسان نا متمدن از حیث ارضای رانه‌هایش آزادی بیش‌تری داشت، اما در عوض از امنیت انسان متمدن بی‌بهره بود. بنابراین انسان‌ها در تمدن آزادی را به میزان زیادی با امنیت مبادله کرده‌اند ...

@tafsire_roya

📕 تمدن و ملالت‌های آن (چاپ هفتم)

✍ زیگموند فروید
ترجمه‌ی محمد مبشری