⭕️بحث با بسته اندیشان

قسمت پنجم

به دلایلی که طرفِ مقابل -ظاهرا- در رد ادعا و استدلال شما میاورد ، خوب دقت کنید.
در بسیاری از موارد ، او وقتی به زعم خود برگ آسی رو کرده تا شما رو گیج یا مغلوب کند ، ناخواسته تاییدی برای کمک به ادعای شما ارائه کرده.
اصلا اگر واقعا موضع شما به حقیقت نزدیکتر باشد و موضع طرف مقابل از حقیقت دورتر ، هر ردیه‌ و توجیه شخص مقابل
یا تضادی در مواضع‌ش را آشکار می کند
یا
بنحوی مواضع شما را تایید میکند.

همواره در هنگام شنیدن ردیه ها ، باین فکر کنید که آیا آن ردیه ، اعترافی در تایید سخن شما نیست ؟

مثال:
شناخت معتبر و کم ریسک‌تر از جهان ، شناختی‌ست که صحت و تطابق آن با واقعیت از طریق تجربه و‌ مشاهده‌‌ی حسی ( تنها واسطه‌های ما با محیط ) ، سنجیده شده.

-معرفت های دیگر نیز نظیر عرفان ، معتبرند ،
جیمز سه معیار مشخص دارد:
روشنی
عقلانی بودن
نتایج ثمربخش
و در کارش نشان می دهد که تجارب عرفانی از این سه خالی نیستند.
ضمن اینکه با تحلیل گزارش ها از تجارب عرفانی نشان می دهد که هر چند فردی ، اما گزارش‌ها عنصر مشترکی را نشان می‌دهند.

+ اینها ( روشنی ، عقلانی بودن ، نتایج ) ملاک های معرفت علمی نیستند؟! یعنی عرفان ملاکی مستقل برای #معرفت_شناسی از خود ندارد و بعنوان رقیب ، برای توجیه خود به ملاک های معرفت علمی ( دقت ، نداشتن تضاد ، عمل‌گرایی و تعمیم و قانون کلی ) متوسل می‌شود ؟!
اینکه جیمز تجارب مشترکی بین عرفا یافته ، مگر نه از طریق فرض گرفتن عرفا و تجربیاتشان بعنوان ابژه ‌ی عینی صورت گرفته؟ این که آشکارا موافق پیشفرض و روش معرفت تجربی‌ست ( فرض وجود عینیت)و آشکارا با #علم_حضوری ( پیشفرض معرفت عرفانی ) در تضاد یا حداقل متفاوت‌ست. آنهم وقتی قرارست راجع به تجربیات عرفانی بحث شود و شناخت حاصل شود.!
.
دلایل کسانی‌ که در رد یا کم اهمیت کردن یا رقیب سازی برای معرفت علمی( #مشاهده- #تبیین عقلی) قلم میزنندمثالی ازموضوعی‌ست که بیان شد‌.
اولاخوداستدلال بهرشکل،تایید این‌ست که سخن بااستدلال موجه میشود.(استدلال بخش نرم افزاری معرفت تجربی‌ست ،چیزی که در عرفان با آن دشمنی هم میشود:پای استدلالیان چوبین بود.#مولانا)

ثانیاباکمی دقت درمی‌یابیم که درهمه‌ی استدلالهای آنهاحداقل،ارجاع به تجارب تاریخی وجود دارد ، یعنی باواسطه یابی‌واسطه به مشاهده که اِلمان معرفت علمی‌ست پناه برده میشود.ما وقتی میخواهیم عقل و تجربه را ناکافی ، ناقص ، دارای رقیب یا غیرموجه و جزم اندیشانه جلوه دهیم ،هم باز برای توجیه ازاستدلال وتجربه استفاده میکنیم.

اگر علم «باور صادق موجه‌ست» ،هم برای توجیه وهم برای صدق ملاکی جز پذیرش #عینیت( #تجربه پذیری_همگانی)نداریم.
بدون تعمیم هم(در هر اندازه‌ای ممکن باشد) که شناخت و متعاقب آن #پیش_بینی ممکن نیست و بدون پیش بینی چه نتایج_ثمربخشی برای شناخت میشود قائل شد ؟! جز آرامش به انسانی که میخواهد از واقعیت فرار کند و در پرتو دشمنی هنرمندانه با عقل و هجو و شوخی با واقعیات ، آرامشی کسب کند (که الزامن ضرر افیون‌های رایج را ندارد)

شناخت ، منطق ( علم گفتگو و انتقال و توجیه باور ) با پیشفرض ها و ملاک‌های خود میتواند بروز ومعنا پیدا کند ، هرچند این پیشفرض ها - چنانکه از نامش پیداست- مبتنی بر استدلال دوریِ عملگرایانه هستند و الزامن اثبات نمیشوند.

قاطی کردن افیون - و چیزیکه ذاتا ضد عقل ست - به معرفت ، فقط دقت و ارزش و عینیت شناخت را کاهش داده و چه بسا در معرض نابودی قرار میدهد .
و راه خطا و خرافات را در عالم تعقل ( شناخت ) باز می‌کند.
فرقی نمی کند که این کار توسط چه کسی و با چه هدفی و با چه میزان آگاهی یا ناآگاهی و با چه استدلالی مطرح شود ،
این کار آشکارا خلاف باطن و ماهیت و هدف و بنیادهای معرفت‌ست .
اگر کسی معتقدست با چیزی مخلوط از عقلِ مشاهده گر و عرفان یا مسائل سنت و فرهنگ ، می‌توان معرفت‌شناسی بنیان کرد، باید از نو یک منطق وعلم ومعرفت‌شناسی جدیدبنیان نهد،
یعنی به صورت شفاف بگوید:
شناخت
علم
توجیه
یعنی چه ؟
چه هدفی دارد؟
معرفت شناسی اوچه دستاوردی داشته یامیتواند داشته باشد؟! (بجز آرامش درپرتو فرارازشناخت و واقعیت که هدف وثمره ی عرفان وهنرست)

نه اینکه ازاستدلال وتجربه ومشاهده وتعمیم که ابزارها وتکنیک‌های معرفت تجربی هستندبخواهد برای افزایش خطاپذیری معرفت تجربی استفاده کند!

اصلاچه لزومی دارد؟!

آیالازم‌ست ومیتوان با غلطاندن استدلال قیاسی واستقرایی در شعر وکم کردن استعاره و ایهام وطنز وهجو ارزش شعررا بالا برد؟!

دررابطه با مخالفتِ عرفان باعقل،علم و اصولا شناخت معتبر و عینی ازجهان،در پست‌های بعدی توضیح آورده خواهد شد.
مخالفتی که الزامن به حذف طرف مقابل منجرنمیشود ونبایدبشود.

#تفکرنقاد
#فن_جدل
#فلسفه_اشراق
#فلسفه_مشا
#چرندیات_پست_مدرن
#نسبی_گرایی
#تدقیق
#سکولاریسم_فلسفی
#تکامل

قسمت بعد:
https://t.me/mghlte/3569