💠 نقد دموکراسی 💠


#چرچیل : #دموکراسی بدترین شیوۀ حکومت است ، البته به جز بقیۀ شیوه ها که هر از گاهی امتحان شده اند.

♻️ شماری از منتقدان #دموکراسی که مشهورترین شان #افلاطون است ، متذکر شده اند که لازمه ی تصمیم گیری درست سیاسی داشتن خبرگی و تخصص فراوان است.
یعنی همان چیزی که بسیاری از رای دهندگان حظی از آن ندارند ، بنابراین دموکراسیِ بی واسطه به احتمال زیاد منجر به نظام سیاسی بسیار کم مایه می شود ، زیرا حکومت در دست مردمی خواهد بود که مهارت یا معرفت چندانی در زمینه کاری که می‌کنند ندارد.
سکان کشتی را باید به دست ناخدا سپرد ، نه مسافران

با این همه می توانیم ادله را وارونه کنیم و به جای آن که دستاویز شان قرار دهیم تا یکسره از دموکراسی دست بشویم ، از آنها به صورت حجتی بر آموزش شهروندان برای مشارکت در دموکراسی بهره جوییم و حتی اگر این کار مقدور نباشد چه بسا باز هم حقیقت داشته باشد که
✅ در میان همه گزینه‌هایی که به آنها دسترسی داریم ، احتمالاً دموکراسی بیشتر به پیشبرد منافع مردم یاری می‌رساند.

#الفبای_فلسفه
#نایجل_واربرتون
فصل ۴

چند نکته :
۱-معایب زیادی برای دموکراسی عرفی (لیبرال) بر شمرده اند و البته برگ برنده ی این سیستم اصلاح پذیری آن ست.
بعنوان نمونه در آمریکا ، تنها مردانِ سفید پوستِ دارای زمین ، حق رای داشتند ، اما آزادی بیان و رسمیت داشتن حق اعتراض باعث شد این قانونِ تبعیض آمیز رفته رفته با چند متمم اصلاح شود.

۲-در دموکراسی ، یک فرد بیسواد با یک تحصیلکرده (اگر تحصیلات ملاک نخبگی باشد) حق رای مساوی دارد ، اما
اولن تجربه نشان داده که در هر انتخابات و انتصابی ( مانند رای اعتماد به کابینه دولت) به صورت اتوماتیک ، رقابت برای تصدی پست های سیاسی و مدیریتی بین افراد بیسواد و غیرمتخصص نخواهد بود ، بلکه برعکس -حتی در کشورهایی که تعداد افراد بی سواد ، نسبتاً بالاست مانند افغانستان -مشاهده میشود که درصورت برقراری اصول دموکراسی ، مناصب به شکل قابل قبولی به افراد متخصص میرسد.
ثانین : می‌توان قانونی تصویب کرد که مثلا هر شخصی که بخواهد رئیس جمهور شود باید تحصیلاتی آکادمیک داشته باشد باشد ، یا وزیر اقتصاد حتمن باید دکترای اقتصاد و تجربه مدیریتی در این زمینه داشته باشد. تصویب و اجرای چنین قوانینی و برقراری چنین محدودیت هایی تناقضی با دموکراسی ندارد.

۳-در مورد شخص اول اجرایی هر دموکراسی (مثلن رییس جمهور) یک نکته حایز اهمیت است :
اگر بپذیریم که وظیفه ی هر حاکمیتی ، ارتقاء زندگی مردم است ،
از آنجا که زندگی مردم ، ابعاد متنوعی را از اقتصاد و فرهنگ تا ورزش و تفریحات ، شامل میشود ، چگونه و با چه ملاکی میتوان ثابت کرد که یک فرد باهوش و نخبه که نهایتا میتواند در یک یا دو رشته ، متخصص باشد و چه بسا در ابعادی از زندگی عقب ماندگی دارد ، از شخصی عادی تر ، راه و روش زندگی وسازگاری با آن را بهتر میشناسد ؟!
مگر نه آنکه به تجربه مشاهده کرده و دریافته ایم که گاهی نخبگان ، در زندگی شخصی یا حتی کاری خود با قاطعیت اشتباهاتی انجام میدهند یا ضعفهایی نشان می‌دهند که در بسیاری از افراد عادی دیده نمی‌شود؟

نتیجه این که :
این فرض که نخبگان ، تصمیمات بهتری برای زندگی خود و عوام می گیرند به هیچ وجه تایید شده نیست.( شاید درست باشد شاید حتی بر عکس باشد)

۴-چنانکه میدانیم: در دموکراسی قهرمان نداریم ، همه با هم برابرند و حدود اختیارات هرکس طبق قانون مشخص است ، ازینجهت ممکن است کندی هایی در کارها پیش بیاید .
درعین حال همین موضوع باعث میشود که تا زمانی که اصول دموکراسی حفظ شود ، تخریب نیز به حداقل برسد ، حتی اگر عوامِ غیرمتخصص انتخاب های نادرستی بگیرند.
چون قدرت ، ازطریق مکانیزم های مختلف محدود و تحت نظارت است.

۵-فراتر از بحث سود و زیان و ریسک ، تعیین سرنوشت ، یک حق طبیعی برای انسانهاست و اغلب ، این افراد خودشیفته و بیمار و چه بسا کم سواد هستند که به دنبال گرفتن چنین حقی از توده مردم هستند و در دوران جدید ، کمتر دیده میشود شخصی نخبه ودارای تحصیلات عالی ، رضایت دهد که خود در صدر یک سیستم غیر دموکراتیک قرار گیرد و دنبال آن باشد که برای خود حق ویژه (مثلن بیش از یک رای در انتخابات) قایل شود.
هرچند ممکن است در سطوح پایین تر سیستم های غیر دموکراتیک ، اشخاص نخبه ای با انگیزه های پراگماتیستی و برای پیشرفت کشور ،حاضرشوند موقتن مناصبی را بپذیرند ، مانند نخبگانی که در حکومت رضاخان که شخص کم سوادی بود به پیشبرد اهداف ترقی خواهانه ی رضاشاه کمک میکردند.

https://t.me/mghlte

#لیبرالیسم
#فلسفه_سیاسی

رابطه ی نخبگی با اختلالات روانی:
https://t.me/tafsire_roya/305

خودشیفتگی و توهم ، بیماری تمام دیکتاتورها:
https://t.me/prntz/16892

نقد پیشرفتگی چین:
https://t.me/mghlte/2050