💠کانت علیه مرجعیت باوری💠

#مرجعیت_باوری به این معنی است که ما داوری و تصمیمی را درباره موضوعی درست بدانیم ، صرفاً به این علت که آن را فرد یا نهادی اعلام کرده که اورا بعنوان مرجعیت فکری خود پذیرفته‌ایم ،
بدون توجه به اینکه آیا آن فرد یا نهاد در جایگاهی هست که بتواند درباره آن موضوع داوری یا تصمیمی منصفانه ، بیطرفانه ، دقیق و منطقی را ابراز کند یا نه؟
از نظر #کانت نوع نابالغی فکری ، فرد را به سویی سوق می‌دهد که دیگران را به مقام قیم و مرجع خویش بر کشاند ، از نظر این شخص ، بدون هدایت دیگری نمی‌تواند بیندیشدو ناگزیر در این موضع قرار می گیرد که تا کتابی هست که برایم اسباب فهم است ، تا کشیش غمگساری هست که در حکم وجدان من است ،
دیگر چرا خود را به زحمت اندیشیدن بیاندازم ؟
دیگران اینکار ملال‌آور را برایم و به جایم خواهند کرد ، اما قیم ، یا مرجع های فکری آنان نیز پس از آنکه جانوران دست آموز خود را خوب تحمیق کردند سخت مواظبت می کنند که این موجودات سربراه از قفس کوچک کودکیشان -همان زندانی که ایشان برایشان فراهم کرده‌اند- پا بیرون نگذارند .آنگاه در گوششان می‌خوانند که "اگر به تنهایی قدم بیرون بگذارند چه خطرهایی تهدیدشان می‌کند"

می‌توان گفت مرجعی که می‌خواهد در جایگاه مرجعیت خود باقی بماند هرگز به مقلدان خود نمی گوید و یاد نمی دهد که چگونه خود را به این جایگاه کشانده است.
جامعه سنتی مرجعیت پرست ، فرد به عنوان فرد ، هویت ندارد و هویت او جمعی و توده وار است.

در فرهنگ سیاسی ما از پیش از اسلام تا زوال قاجاریه مبتنی بوده بر رابطه چوپان و رمه ، سرور مستبد چوپان بود و بقیه مردمان رمه.
از منظر مرجعیت باوری مشخص است که می‌توان گفت : چوپان برای همه در جایگاه مرجع قرار دارد.
این رویکرد، با تکلیف پذیر کردن مردم ، مرجعیت پرستی را در آنها تقویت می‌کرد: آنچه با مسئولیت پذیری فردی در تعارض بود .

درآمدی بر #تفکرانتقادی
حسن #قاضی_مرادی صفحه ۲۲۷

#فلسفه_غرب
#فلسفه_سیاسی
#توسل_به_مرجع_کاذب
#انحصاررسانه
#آزادی_بیان
#لیبرالیسم
#سکولاریسم


https://t.me/mghlte