💠نسبیت گرایی معرفت شناختی💠
بخش سوم

معرفت شناسی قرن بیستم ( حلقه_وین پوپر و دیگران) کوشش کرده تا روش علمی را صورت‌بندی کند.
ناکامی نسبی این کوشش در برخی حلقه‌ها به نگرش مبتنی و شکاکیت نامعقول انجامیده است.

#پوپر بیش از هر چیز می‌خواهد معیاری برای متمایز ساختن نظریه های علمی از نظریه های غیر علمی به دست دهد و گمان می کرد آن را در مفهوم ابطال پذیری یافته است.
هر نظریه برای آنکه علمی باشد ، باید پیش‌بینی‌های بکند که علی الاصول ممکن است در جهان واقعی نادرست باشند.
پوپر نظریه هایی از قبیل #طالع_بینی و #روانکاوی خود را در معرض چنین آزمونی قرار نمی دهند. یا از این طریق پیش‌بینی های دقیقی نمی‌کنند یا از این رهگذر که گزارش‌های خود را به شیوه ارتجالی یا موقتی مرتب می کنند تا در صورت تضاد نتایج تجربی با نظریه ها، این گزاره ها را با این نتایج سازگار کنند.

اگر نظریه ای #ابطال_پذیر -و بنابراین علمی- باشد ، می‌توان آن را در معرض کوششهای معطوف به ابطال قرارداد. یعنی می توان پیش بینی های تجربی این نظریات را با مشاهدات یا آزمایش‌ات مقایسه کرد .
و اگر مشاهدات یا آزمایشات با آن نظریه تناقض داشته باشد ، نتیجه می‌گیریم که نظریه مورد نظر غلط است و باید آن را رد کرد.
به عقیده پوپر این تاکید بر ابطال( در مقابل اثبات) نوعی عدم تقارن حیاتی را برجسته می‌کند:
هرگز نمی توان ثابت کرد که نظریه ای درست است ، زیرا هر نظریه ای معمولاً تعداد نامتناهی پیش بینی تجربی می کند که فقط زیر مجموعه متناهی از آنها را می‌توان آزمود ، ولی با وجود این میتوان ثابت کرد که نظریه ای غلط است ، زیرا برای این کار یک مشاهده معتبر متناقض با نظریه کفایت می‌کند.


#چرندیات_پست_مدرن
صفحه ۹۸

#پست_مدرنیسم
#روش_شناسی
#فلسفه_علم
#ابطال_پذیری

https://t.me/mghlte

بخش قبلی این گفتار
#انکارگرایی بخش سوم
مغالطه #ابطال_ناپذیری
فلسفه علم (۶) #ابطال_گرایی