«مغرور»

زنده باد مغرور.

تواضع، فضیلت زیبایی است؛ به شرط آنکه انتخاب باشد، نه عادتِ کسی که مدت‌هاست پایین نگه داشته شده.

مغرور، کسی است که حاضر نیست کوچک شود تا دیگران راحت باشند. او سرش را بالا می‌گیرد؛ نه چون بهتر است، بلکه چون قرار نیست بابت بودنش عذرخواهی کند.

اولین برده‌ای که چشم در چشم اربابش دوخت، مغرور بود. اولین کارگری که گفت «دستمزد من این نیست»، مغرور بود. اولین کسی که در برابر تحقیر، به جای لبخند، سکوت کرد و رفت، مغرور بود.

تمام حقوق بشر، از یک احساس بسیار ساده شروع شد: «من از این بهتر لیاقت دارم.» و این جمله، در فرهنگ‌ها، همیشه گستاخی نامیده شده است.

جامعه‌ها تواضع را ستایش می‌کنند، اما بیشتر اوقات چیزی که ستایش می‌شود اطاعت است با نام زیباتر. به مردم می‌گویند فروتن باشید، و منظورشان این است: بلند حرف نزنید.

البته غرور، اگر از خودشناسی جدا شود، به کوری تبدیل می‌شود. مغرورِ نادان، تنها کسی است که هیچ‌چیز یاد نمی‌گیرد، چون معتقد است چیزی برای یاد گرفتن باقی نمانده.

اما بین کسی که خودش را زیادی بزرگ می‌بیند و کسی که خودش را هیچ می‌بیند، فقط دومی قابل سوءاستفاده است؛ و درست به همین دلیل، جهان دومی را بیشتر دوست دارد.

از کتاب «زنده‌باد بازنده‌ها» به قلم نولان