اصلاً برایتان مهم بود که چه کسی را نشانه گرفته‌اید؟
چند سال داشت؟
مرد بود یا زن؟
جوانی در آغاز راه زندگی بود یا کودکی بود که هنوز فرصت این رو پیدا نکرده بود که دنیای بی رحم شما رو بشناسه؟
می‌دانستید پشت چهره هایشان دلی می‌تپد که پر از آرزوهای ناتمام است؟
می‌دانستید او هم شب‌ها به آینده فکر می‌کند؟
به آدم‌هایی که دوستشان دارد، به فردایی که انتظارش را می‌کشد؟
می‌دانستید شاید مادری چشم‌به‌راهش باشد؟
پدری که تمام امیدش را در او می‌بیند؟
خواهر یا برادری که هنوز صدایش را در گوششان دارند؟
اصلاً می‌دانستید آن سوی لوله‌ی تفنگ، یک «انسان» ایستاده است؟
اصلا برایتان مهم بود که حمله می‌کند یا تنها پناه گرفته است؟
که می‌داند محاربه چیست یا حتی فرصت فهمیدن آن را نداشت؟
همه‌ی این سوال ها زیر صدای گلوله ها دفن شدند
می دانی چی عجیب است؟
آنها زیر خاک بودند و هیچ فرصتی برای دفاع از خودشون نداشتند
و تاریخ را آن‌ها نوشتند که زنده ماندند.
میدانی چی نوشتند؟
نوشتند که شما وطن‌پرستید
و آنهایی که سهمشان از زندگی تنها چند مشت خاک بیشتر نبود وطن‌فروش خطاب کردند