تصور کن نشستی توی سینما و داری فیلم تماشا می‌کنی. توی فیلم کلی اتفاق عجیب و غریب میفته، اما تو جات امنه و فقط داری تماشا می‌کنی. مشاهده‌گر بودن یعنی همین! وقتی یکی رفتار بدی می‌کنه یا شرایط باب میلت نیست، به جای اینکه بپری وسط بازی و خودت رو خسته کنی، یه قدم میای عقب و با خودت می‌گی ببین فلانی داره چطور رفتار می‌کنه، جالبه. یا ببین چطور این موقعیت داره سعی می‌کنه منو عصبانی کنه. بدون اینکه غرقش بشی، فقط نگاهش می‌کنی. چون انرژی روانی تو محدود و ارزشمنده.
هر واکنشی که نشون می‌دی مثل جروبحث کردن، حرص خوردن، توضیح دادن برای کسی که نمی‌خواد بفهمه، داری از انرژی روانت برای اون آدم یا اون موقعیت خرج می‌کنی.
خیلی از آدم‌ها و موقعیت‌ها اصلاً ارزش این رو ندارن که تو آرامش درونیت رو فداشون کنی. با واکنش نشون ندادن، درواقع داری به خودت و آرامشت احترام می‌ذاری و مرزهای محکمی دور روحت می‌کشی. 🤍

@mehdikohandelpour