وَلَمَنِ ٱنتَصَرَ بَعۡدَ ظُلۡمِهِۦ فَأُوْلَـٰٓئِكَ مَا عَلَيۡهِم مِّن سَبِيلٍ
كسانى كه پس از ستمى كه بينند، داد خويش ستانند، هیچ ملامتی بر آنان نیست.

بیانیه مشترک دانشجویان پزشکی ورودی‌های ۱۴۰۱، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ دانشکده علوم پزشکی مراغه
   اکنون ۴ سال از نخستین باری که‌ دانشکده علوم پزشکی مراغه در قالب بخشی از ظرفیت افزوده دانشگاه علوم پزشکی تبریز، اقدام به پذیرش دانشجو در رشته پزشکی کرد می گذرد. پذیرشی که از آغاز، در قالب دوره‌ای مشترک با دانشگاه مادر و بر این اصل استوار بود که دانشجویان، در صورت بروز هرگونه کاستی، از تمامی ظرفیت‌ها و امکانات آموزشی دانشگاه مادر بهره‌مند شوند.
   اما امروز، ما، دانشجویان ورودی‌های ۱۴۰۱، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ دانشکده علوم پزشکی مراغه، در انتهای مسیری که از دل سال ها مکاتبه(دبیرخانه تبریز: ۳۴۷۹۱، ۶۹۲۶۵، ۷۷۲۶۲، ۴۰۰۰۱ | دبیرخانه مراغه: ۶۴/۱۱۵۸، ۶۴/۱۱۵۹، ۶۴/۲۴۴۲، ۶۴/۳۱۷۳، ۶۴/۲۶۰۲، ۶۴/۲۹۱۳ | دبیرخانه وزارت: ۱/۱۵۵۱۸، ۱/۲۵۰۶۵ | دبیرخانه نظام پزشکی تهران: ۱۰/۴۱۸۵۳ و ده‌ها نامه دیگر در دبیرخانه های مختلف)، ارائه گزارش و مستندات و جلسات بی‌انتها می‌گذرد، پس از‌ سال ها تحمل کمبودهای جبران ناپذیر آموزشی، تحمل تضییع حقوقمان و تحمل تقلیل دانشجو به مهره‌ای در یک نمایش اداری، به این روند پایان می‌دهیم:
   ما دانشجویان پزشکی ورودی‌های ۱۴۰۱، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ دانشکده علوم پزشکی مراغه، از تاریخ ۵ مهر ماه ۱۴۰۵، به همکاری خود با این دانشکده پایان داده و از این پس در هیچ‌یک از کلاس ها شرکت نخواهیم کرد.
   ما  که سال‌هاست که فقدان آموزش، نقصان‌های فراگیر و مغایرت‌های فاحش این دانشکده را‌ با استاندارهای آموزشی، در مغاک بی‌اعتنایی‌ها و غفلت‌های مسئولین این دانشکده فریاد زده‌ایم؛ اکنون دیگر برای شنیده‌شدن سخن نمی‌گوییم؛ زیرا برای شنیدن سال‌ها فرصت داشتید؛ اکنون نوبت پاسخ‌دهیست:
   آنگاه که ارزیابان وزارت و کارشناسان خبره، در دفعات مکرر، بر تمامی ایرادات و کاستی‌های مورد اعتراض ما صحه گذاشتند، شما بر چه اساس و با استناد به کدام اصول، تمام این‌ها را نادیده گرفتید و مدعی شدید که قادر به برگزاری دوره‌های بالینی هستید؟
   همه شماهایی که در خدمت نظام سلامتید که بنیاد آن را وجدان نهاده‌اند، آیا هنوز چیزی از آن در سینه‌هایتان باقیست که این‌چنین چهار سال است که در مقابل رسیدن دانشجو به آموزش شایسته که تنها رسالت اوست ایستاده اید؟
   آنگاه که جاه‌طلبیتان، شما را بر آن واداشت که مرحله‌ای تازه از آموزش پزشکی را بر بستری از فقدان‌ها آغاز کنید؛ آیا پس از سوزاندن دانشجویانی که در مقاطع پیشین موش‌‌آزمایشگاه‌تان شده بودند از خطاهایتان جز استمرار غفلت و هرچه عمیق‌تر دفن کردن نقصان‌هایتان زیر کاغذبازی‌های اداری، چیزی آموخته بودید؟
   به چه حقی می‌پندارید که برخورداری دانشجو از حداقل ملزومات و استانداردهای آموزش، تجملیست که بضاعتش را ندارید و دانشکده ملک شماست که واپسین اعتراض او به ناکارآمدی‌ آشکارتان را با دعوت به انصراف پاسخ می‌دهید؟
   آیا پس از آن‌روز که به اشتیاقش قصد تباه کردن ما را دارید، همان روزی که مدال صدور مدرک پزشکی را به سینه‌هایتان خواهید زد و زیر پاهایتان حقوق پایمال شده نسلی از دانشجویان و اعتبار به لجن کشیده شده رشته مقدس طبابت خواهد بود، فرصت خواهید کرد که میراث دیگری داشته باشید؟
   به چه حقی گمان می‌کنید می‌توانید هزینه‌ی این «کارناوال توسعه» را که برای تطمیع گروهی دیگر به راه انداخته‌اید، با ویران کردن آینده‌ی حرفه‌ای ما و سپردن جان آدم‌ها به دست پزشکان پوشالی بپردازید؟
   و به چه حقی گمان می‌کنید که دانشجو بی‌دردسر تاوان سنگین بی مسئولیتی‌تان را خواهد پذیرفت، آنهم در وضعیتی که هیچ دفاعیه‌ی مشروعی جز بی اعتنایی علنی به واقعیات را ندارید؟
خواسته‌های ما مبنی بر انتقال دانشجویان به دانشگاه مادر در دوره‌های بالینی و ایجاد تغییرات بنیادین در دوره‌های علوم پایه تقلیل ناپذیر است.
   این متن پیمان ماست؛ پیمانِ آن‌که دیگر سکوت نخواهیم کرد. از این پس، توان خویش را نه در تحمل آموزش ناکارآمد و ناکافی، که در پیگیری آموزش حقیقی و شایسته به کار خواهیم گرفت و برای صیانت از حقوق خویش، از هیچ مسیر قانونی و ممکنی چشم نخواهیم پوشید.

#صدای_دانشجو

@Medicall_Students