🔹درنگی در واقعه تلخ امروز بندرعباس
⏺️شلیک به مغز و خنثی‌سازی نقشه؛ به جای بخشی‌نگری و تجویز عجولانه

#️⃣ادامه از پست قبل

◀️حمله آمریکا به «شعیرات» (سوریه) به دستور ترامپ: (آوریل ۲۰۱۷ / فروردین ۱۳۹۶)
در آوریل ۲۰۱۷، ترامپ - در واکنش به رخداد «خان شیخون» - به فرودگاه نظامی «شعیرات» حمله کرد. در این حمله تلفات معناداری به نیروی هوایی ارتش سوریه وارد شد؛ اما دمشق از واکنش خودداری کرد.
در آن زمان، حامیان بشار اسد نگران بودند ترامپ به عملیات خود در سوریه وسعت بدهد؛ اما خویشتنداری و عدم ارتکاب اقدامات تحریک‌برانگیز باعث شد تا ترامپ در مدار سابق خود (جنگ‌گریزی) بماند و از اقدامات نظامی بیش‌تر علیه حکومت سوریه خودداری کند. خودداری ترامپ - در آن زمان - باعث سرخوردگی بسیاری از مخالفین بشار اسد شد؛ اما ترامپ حتی فراتر رفت و مسأله «خروج فوری از سوریه» را مطرح کرد! این مطالبه ترامپ کار را به جایی رساند که حتی برخی مسئولین آمریکایی برای انصرافاندن ترامپ تلاش کنند...
این ماجرا، در ذهن استراتژیست‌های ایرانی به الگوی موفقی برای «صبر استراتژیک» تبدیل شد.
❇️در این ماجرا، دغدغه ترامپ «حفظ پرستیژ آمریکا» بود. این دقیقا همان نقدی بود که نسبت به اوباما (بابت پرونده غوطه شرقیه ۲۰۱۳) وارد می‌کرد. او برنامه نظامی در سوریه نداشت و شعار «پرهیز از جنگ» و «کاهش حضور در خاورمیانه» را می‌داد.

◀️حمله اسرائیل به پایگاه «الکسوة» (مقاومت در سوریه) به دستور نتانیاهو: (می ۲۰۱۸ / اردیبهشت ۱۳۹۷)
از ابتدای سال ۱۳۹۷، رژیم صهیونیستی برنامه حملات موشکی به پایگاه‌های مقاومت در سوریه را کلید زد. در مقابل، تهران سکوت می‌کرد و منتظر تصمیم نهایی ترامپ در مورد برجام بود.
در روز ۸ می برابر با ۱۸ اردیبهشت، ترامپ رسماً خروج آمریکا از برجام را اعلام کرد. به فاصله کم‌تر از دو ساعت، اسرائیل پایگاه‌های مقاومت در منطقه «الکسوة» در جنوب غربی دمشق را به شکل بی‌سابقه‌ای هدف حمله موشکی قرار داد. در منابع عبری ادعا می‌شد این پایگاه، یکی از مهم‌ترین مراکز موشکی ایران در سوریه است!
در این ماجرا، ایران تصمیم گرفت «صبر استراتژیک» را در دستور کار قرار دهد. از نگاه استراتژیست‌های ایرانی، تا زمانی که اسرائیل به صورت زمینی توافقنامه آتش‌بس ۱۹۷۴ را نقض کرده، این نیروهای مقاومت هستند که در جنوب سوریه حضور دارند و هر چه‌قدر هم اسرائیل پایگاه‌های آنان را هدف حملات هوایی قرار دهد، باز هم مقاومت پایگاه‌ها را بازسازی کرده و در جنوب سوریه حضور خواهد داشت. در این ذهنیت، عنوان می‌شد که مسأله اصلی «نبرد اراده‌ها»ست و ایران برنامه خود - جهت حضور در جنوب سوریه - را متأثر از حملات اسرائیل تغییر نخواهد داد.
اما در عمل چه رخ داد؟
تل‌آویو در جهان این برند را برای خود درست کرد: «ما تنها ارتشی هستیم که مقاومت را هدف حملات خود قرار می‌دهیم و در مقابل ایران جرأت پاسخ [مستقیم] را ندارد!»
این برند، مورد توجه کشورهایی قرار گرفتند که - به هر علتی - از ناحیه ایران احساس تهدید می‌کردند.
و بالاخره بعد از ماجراهای «فحیره» و «آرامکو» - و مشاهده این نکته که آمریکا در حفاظت و حمایت از متحدین عربی دست به اقدام متقابل نمی‌زند! - به سرعت نقد و به یکی از پیشران‌های مهم در «پیمان ابراهیم» تبدیل شد.
❇️در این ماجرا، مسأله نتانیاهو صرفاً جنوب سوریه و حتی خود سوریه نبود. او نظم عمومی منطقه غرب اسیا را مد نظر داشت و می‌خواست موازنه‌ها را به زیان ایران تغییر دهد.

*️⃣جمع‌بندی:
در آن زمان، اشتباه بزرگ ایران این بود که نتوانست طرح کلان ژئوپلتیکی اسرائیل را تشخیص دهد. نگاه تهران محدود به این بود که حضور خود در جنوب سوریه را حفظ کند و در این راستا نیز به «صبر استراتژیک» روی آورد. در حالی که زمین بازی طراحی شده از سوی تل‌آویو فراتر از جنوب سوریه و بل‌که کل کشور سوریه بود و در راستای تغییر نظم عمومی منطقه غرب آسیا برنامه می‌ریخت. در همین چارچوب، صبر استراتژیک ایران نیز به کالایی ارزنده و استراتژیک برای رژیم تبدیل شد تا آن را به طرف‌های عربی در حاشیه جنوبی خلیج فارس - و بلکه هر دولتی که از ناحیه ایران، احساس تهدید می‌کرد - بفروشد!

✅نتیجه‌گیری:
در جایی که طرف مقابل از حربه «توان نظامی» برای تقویت جایگاه ژئوپلتیکی خود استفاده می‌کند، مهم‌ترین مسأله این است که باید بتوانید به ذهن طرف مقابل نفوذ کنید. واکنش شما نیز باید متناسب با زمین بازی بزرگی باشد که طرف مقابل طراحی می‌کند.
مراقب باشیم تا نقشه کلان طرف مقابل را کشف کنیم.

⏪پی‌نوشت:
این متن، هرگز به معنای مخالفت با این نکته نیست که یکی از اهداف جانبی اسرائیل، سنگ‌اندازی در مسیر «مذاکره ایران و آمریکا» باشد. نگارنده از حامیان جدی مذاکره میان ایران و آمریکا بوده و در این مورد، ابتکارات و ایده‌هایی نیز دارد که قابل ارائه است. اخیرا نیز یک پست در این رابطه منتشر شده است.

@ME_Magnifier