📖📖


وقتی ناامیدی را می‌فهمی...


آلبر کامو می‌گوید:
«هیچ عشقی به زندگی بدون ناامیدی از زندگی وجود ندارد.»


شاید منظورش این نباشد که برای دوست داشتن زندگی، باید از آن متنفر باشیم؛ بلکه گاهی عشق واقعی به زندگی، از پذیرفتنِ تمام نقص‌هایش آغاز می‌شود.


زندگی همیشه آن چیزی نیست که انتظارش را داریم.
گاهی آدم‌ها می‌روند، بعضی آرزوها هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتند و بعضی روزها آن‌قدر سخت می‌گذرند که آدم دلش می‌خواهد همه‌چیز طور دیگری بود.


اما درست در همین نقطه است که یک حقیقت مهم خودش را نشان می‌دهد:

اگر زندگی را فقط وقتی دوست داشته باشیم که مطابق میل ما پیش برود، در واقع عاشق زندگی نیستیم؛ عاشق تصویری هستیم که از زندگی ساخته‌ایم.


عشق به زندگی یعنی بتوانی تلخی‌هایش را ببینی، از بی‌نقص نبودنش ناامید شوی، اما هنوز برای لحظه‌های کوچک، برای آدم‌های دوست‌داشتنی، برای یک صبح تازه و برای امکانِ بهتر شدن، جایی در قلبت نگه داری.


شاید معنای حرف کامو همین باشد؛
زندگی را نه به خاطر کامل بودنش، بلکه با وجود تمام ناتمام بودنش دوست داشته باشیم.

و شاید بلوغ واقعی همین باشد:
اینکه واقعیت را همان‌طور که هست ببینی،
اما هنوز دلیلی برای ادامه‌ی دوست داشتنش پیدا کنی.



|
|
|
|
|
ME & BOOKS