که انگار پیشرفتی داشتی، اما آخرش همه‌چیز اونطور که باید پیش نرفت. برام توضیح بده که ماجرا چطور پیش رفت و این نتیجه غافلگیرکننده بود یا نه.
در نهایت دقیقا همون جایگاهی هستیم که باید باشیم. ما کار خاصی نکردیم و چیزی تغییر نکرده، بنابراین دلیلی وجود نداره که یهویی به سرعت بالایی برسیم. البته میتونستم بخش‌های مختلف رو تا حدی خوب کنار هم بذارم؛ مثلا سکتور یک یا سکتور دوی خیلی خوبی داشته باشم.
اما روندن این ماشین سخته؛ برای اینکه بتونم سکتور بنفش بزنم، باید طوری رانندگی کنم که انگار دارم تصادف میکنم، اما نمیشه چنین کاری کرد چون لاستیک‌ها دووم نمیارن.

ماجرا دو جنبه داره. یک جنبه نظر استواردها که فکر میکنم استدلال منصفانه‌ای داشتن؛ هیچکس مقصر نبود. اما من عذرخواهی کردم، چون به‌هرحال من کسی بودم که حمله کردم، هرچند حقش رو داشتم. اما اگه فقط همونجا مینشستم و طبق انتظار، کسل‌کننده رفتار میکردم، هیچ اتفاقی نمیفتاد. بنابراین، راستش رو بخوای، هنوز هم تقصیر خودمه؛