امروز برای من یک روز فراموش نشدنی است.
۲۱ مرداد
۱۹ سال از فقدان سایه سر و پناه جان میگذره و من هرچی بیشتر از این تاریخ فاصله میگیرم بیشتر میفهمم چه نعمتی را از دست دادم.
خدا رو شکر میکنم که حتی یک لحظه نبوده که به یاد پدر نباشم و خوشحالم که فرهنگ زنده نگه داشتن یاد بزرگتر را به اطرافیانم آموزش دادم. دلیل بزرگش برای من تو این سالها این بود که اکثر دوستان که پدرشون رو از دست میدادن میگفتن حالا میفهمیم چی میگی و همدردی آغاز میشد.
و این همون چیزی بود که من از پدر یاد گرفتم؛ قدردان و شاکر بودن
جاش واقعا خالیه و هیچوقت تکرار نمیشه و خوب خاطراتش، حرفهاش و آموخته هاش مدام برام تکرار میشه.
خیلی تلاش کردم چیزایی که بهم یاد داد رو به نسل های بعدی منتقل کنم ولی میدونم یک عمر براش کمه. اینکه محبتت رو از کسی دریغ نکن، درد بقیه را درد خودت بدون و آزاد زندگی کن. یادمه میگفت این چکش و قلم میراث من برای تو هست، هیچ وقت سرت رو جلو کسی خم نکن تا این هست چون همیشه میتونه بی نیازت کنه. داشتن همچین پدری برای من بزرگترین افتخار زندگیم بوده که هم پدر بود هم معلم و با عشق عاشقانه زیستن را آموخت.
روح همه رفتگان بویژه پدرهای عزیز شاد🖤