@maxspaces
ما به دلیل آن‌که سال‌ها و حالا با شدت بیشتری ماه‌هاست در خفقان بوده‌ایم، حنّاق گرفته‌ایم. غم و خشم توی گلوی‌مان به منافذ داخلی نشسته و نشت کرده است.
حنّاق گرفته‌ایم چون بدنامی همراه شدن در یک رزم مشترک با جمهوری داسلامی آن‌قدر شدید است که کراهت وجود دارد خود را همراه این نظام سیاسی معرفی کنیم. اما بزنگاه این جنگ یک وضعیت استثنائی است که از آلوده شدن به آن ناگزیریم.
من این آلودگی و بدنامی را به جان می‌خرم. اجازه نمی‌دهم حنّاق من را بکشد. این روزها و شب‌ها، شبیه همان حالی را دارم که بعد از کشتار دی‌ماه داشتم. غم، خشم، بهت و عصیان.
من امروز در کنار آن سربازی ایستاده‌ام که لانچر هدایت می‌کند، شجاع و دلیرانه در برابر دشمن بیگانه؛ هرچند که سیستم پشتیبان‌ش دستانش به خون جوانان این خاک آغشته و دم خروسش بیرون زده است.
من امروز دوشادوش نظامی هستم که نگاه به سر تا پایش برایم رنج‌آور است. نظامی که حالا در برابر تجاوز خارجی مقاومت می‌کند. البته که همه‌ی بدنامی‌اش را به جان می‌خرم.
آقای جمهوری اسلامی!
دعوایمان باشد برای فردای جنگ و زمانی که به قول مسکوب: « ایرانی در جغرافیا مانده باشد، نه فقط در تاریخ».