با این رویکرد، گذشته تمام نشده است و حال فقط یک نقطه نیست و آینده در واقع از همین لحظه‌ی حال زاییده می‌شود. این‌ها در هم تنییده اند و کیفیت تجربیات ماست که آن‌ها را معنا می‌دهد.

این زمان، برخلاف زمان نیوتنی، قابل تقسیم نیست، قابل اندازه‌گیری نیست و طبعا قابل پیش‌بینی هم نیست و شاید مهم‌تر از همه این‌که قابل تقلب و دستکاری هم نیست.
این همان زمانی است که مای ایرانی در حال تجربه‌اش هستیم. زمانی که سوگ با مناسک چهلم تمام نمی‌شود. هر چقدر حاکمیت دست‌های خون‌آلودش را بشورد و خودش هم دست به برپاسازی مناسک چهلم برای جانباختگان بزند و رخت سیاه به تن کند و در ورودی مراسم بایستد و خودش را هم داغدار نشان دهد، نمی‌تواند زمان زیسته و دوام لحظه داغ و خشم مای ایرانی را بر هم بزند.
آقای جمهوری اسلامی، عجب زمان با دوامی برای ما ساختی! از میان این همه محصول و کالایی که به جامعه حقنه کردی، این یکی، چیز دیگری است. عجب لحظه‌ی کشداری است این لعنتی، عجب زمان با دوامی است این روزها و شب‌های سیاه