دکتر ناصر بروجردیان عزیز،
خبر رفتنت امروز مثل صاعقه‌ای ناگهانی بر دل من فرود آمد و هنوز باور نمی‌کنم که دیگر صدای مهربان و لبخند دلنشینت را در کنار خود ندارم. حضورت همواره آرامش‌بخش و دلگرم‌کننده بود و حالا جای خالی‌ات، نه فقط در کلاس و دانشگاه، که در دل ما، با هیچ چیز پرشدنی نیست.
بروجردیان عزیز، تو نه تنها استادی برجسته و علمی ژرف‌اندیش بودی، بلکه انسانی فوق‌العاده مهربان، فروتن و دوست‌داشتنی بودی. خوش‌برخوردی و آرامشت، همان لبخند همیشگی و توجهت به دیگران، باعث می‌شد هر جمعی با حضورت روشن و مطمئن شود. همه ما هنوز آن حس دلنشین و صمیمیتت را در ذهن و قلبمان داریم.
تو از آن چهره‌هایی بودی که علم را با انسانیت درآمیختی. در ریاضیات صاحب‌نظر و در فلسفه ژرف‌اندیش بودی. با شور و دقتی کم‌نظیر در بحث‌های علمی شرکت می‌کردی و اندیشه‌هایت همیشه راهگشا و الهام‌بخش بود.
نامت هنوز بر جلد کتاب‌های درسی و دانشگاهی می‌درخشد؛ همان کتاب‌هایی که سال‌ها با عشق و دقت تألیف کردی و امروز هم در دبیرستان‌ها تدریس می‌شوند. آثار تو بخشی از حافظه آموزشی این سرزمین‌اند.
دانشجویان بسیاری از دستان تو بالیدند؛ از دانشجویان کارشناسی ارشد تا دکتری، که امروز هر یک ادامه‌دهنده راه علم و اندیشه تو هستند. آنان نه‌تنها دانش، که منش، دقت علمی و مهربانی تو را از تو آموختند.
و من هنوز به یاد آن سفرهای پربارمان به سیستان و بلوچستانم؛ روزهایی که با عشق برای معلمان آن دیار سخن گفتی، کلاس‌های دانش‌افزایی برگزار کردی و امید و دانش را با سخاوت و مهربانی در میانشان پخش کردی. حضورت در آن سرزمین، حضوری مؤثر، ماندگار و پرمهر بود.
تو تنها یک استاد برجسته ریاضی نبودی؛ انسانی نیک‌سرشت، مهربان، آرام و دوست‌داشتنی بودی. یاد تو در دل‌ها زنده است و آثار تو در علم و آموزش این سرزمین جاودانه خواهد ماند.
روح بلندت در آرامش و جایگاهت رفیع باد
انکه همیشه به یادت هست
سید منصور واعظ پور
Post #3136
2.22K