در این ۲۵ سالی که افتخار شاگردی ایشان را داشتم حتی یکبار هم ندیدم غیبت کسی را بکند. آدم‌ها محترم می‌شمرد و بدون پیش‌داوری با آنها ارتباطی انسانی برقرار می‌کرد.
یکبار خدمت شان عرص کردیم که استاد شما با این همه علم و تبحر در حوزه‌های مختلف ریاصی، فیزیک، فلسفه، اقتصاد، ... مغرور نمی‌شوید؟
فرمودند چیزی که خدا داده است و می‌تواند با یک مریضی کوچک همه را از من بگیرد چرا باید من به آن مغرور باشم؟
سال ۱۳۸۳ یک درس دکتری با ایشان داشتم. بعد از هر جلسه درسی، آنقدر از انسجام و قوام فکری و سطح بالای مطالب ارایه شده ایشان به وجد می‌آمدم که نمی‌توانستم یک جا بند شوم و باید چند کیلومتر پیاده‌روی می‌کردم تا این شور و هیجان در وجودم را کنترل کنم.
یکبار ندیدیم که ایشان غر بزنند و از اداره امور عصبانی بشوند. همواره فداکاری می کردند و دیگران را بر خودشان مقدم می‌دانستند. همه همکاران، در موقع نیاز مطمئن بودند که می‌توانند روی ایشان حساب باز کنند.
بیان ویژگی‌های اخلاقی و وسعت علمی ایشان از توانایی بنده حقیر خارج است.
روحش شاد و راهش پر رهرو باد
شاگرد کوچک استاد بروجردیان
نجفی
Post #3133
2.33K
