دیروز یک کارگاه آنلاین سه‌ساعته داشتم که به گمانم کارگاه جذابی بود 😇

هر بار که در چنین فضاهایی قرار می‌گیرم، بیشتر مطمئن می‌شوم که یادگیری یک مسیر یک‌طرفه نیست؛ چیزی است که در تعامل شکل می‌گیرد و در رفت‌وآمد بین من و مخاطب زنده می‌ماند 🤗

در همین کارگاه، یک تجربه‌ی تازه هم برایم رقم خورد؛ آشنایی و کار با OBS؛ نرم‌افزاری که احتمالاً بیشتر استریمرها و گیمرها با آن آشنا هستند، اما برای من تا همین دیروز کاملاً ناآشنا بود. با کمک هوش مصنوعی عزیز و در پی سؤال‌هایم برای اجرای روان‌تر، با آن آشنا شدم و خیلی زود فهمیدم که چقدر می‌تواند در برگزاری کلاس‌ها و کارگاه‌های آنلاین کاربردی باشد ❤️

در OBS می‌توان از قبل چندین صحنه و منبع مختلف تعریف کرد و بعد به‌سادگی بین آن‌ها جابه‌جا شد؛ بدون اینکه لازم باشد مدام صفحه را قطع و دوباره به اشتراک گذاشت یا کل صفحه را در اختیار مخاطب قرار داد. همین امکان ساده، تجربه‌ی ارائه را هم روان‌تر می‌کند و هم حرفه‌ای‌تر؛ هم برای ارائه‌دهنده آرامش بیشتری می‌آورد و هم برای مخاطب تصویری تمیزتر و منسجم‌تر می‌سازد.

اما برای من، انگار مهم‌تر از این آرامش و روانی در ارائه، خودِ یاد گرفتن این ابزار هم هیجان‌انگیز بود 😍

نمی‌دانم این شوق یادگیری در من دقیقاً از کجا می‌آید، اما انگار همان نیرویی است که مرا جلو می‌برد؛ هل می‌دهد، نگهم می‌دارد و کمکم می‌کند ادامه بدهم. نیرویی که باعث می‌شود حتی وسط کار زیاد هم در حال لذت بردن از یاد گرفتن باشم؛ چه از ابزارهای جدید، چه از دل تجربه‌ها و چه از سؤال‌هایی که مخاطب در لحظه مطرح می‌کند.

برای خودم، مخاطبانم و همه‌ی معلمان دور و نزدیک، جریان دائم و حظِ یادگیری آرزو می‌کنم. 🌱