معلم‌های مسئله‌حل‌کن!
یک سال پس از فارغ‌التحصیلی‌ام از مدرسه، به همان مدرسه بازگشتم و معلم شدم.

در دوران دانش‌آموزی‌ام همیشه ریاضی را دوست داشتم؛ نه این که یک معلم باعث علاقه‌ام شده باشد، به خاطر خودِ ریاضی، دوستش داشتم و از ریاضی‌ورزی لذت می‌بردم.
البته بعضی از معلم‌های ریاضی‌ام برایم الهام‌بخش بودند و می‌فهمیدم که با بودن آن‌ها فرصت‌هایی پیدا می‌کنم که بدون آن‌ها برایم ممکن نبود.

وقتی در دوران معلمی‌ام از نزدیک‌تر با آن‌ها آشنا شدم، نکته مهمی را کشف کردم؛ آن‌هایی که الهام‌بخشی بیشتری داشتند، صرفاً «معلم ریاضی» نبودند؛ این معلم‌ها خودشان «مسئله‌حل‌کن» بودند.

نوع نگاه این معلم‌ها به ریاضی و حتی به دانش‌آموز متفاوت بود. آن‌ها می‌توانستند شاگردانشان را نیز در مسیر تبدیل شدن به مسئله‌حل‌کن‌های واقعی رشد دهند. همین ویژگی بود که تدریسشان را اثرگذار و الهام‌بخش می‌کرد.

هنوز هم همین ایده را کم وبیش قبول دارم و هنوز هم به همه معلم‌هایی که قرار است به بچه‌ها ریاضی یاد بدهند، توصیه می‌کنم: «مسئله حل کنید!» (اوصیکم و نفسی)؛ چرا که یادگیری عمیق و درک مسیری که دانش‌آموز طی می‌کند و در طی آن پشتیبانی ما را می‌خواهد، دقیقاً از همین جا آغاز می‌شود.