اینترنت قطع، پیامک قطع، پیامرسانهای داخلی قطع، حتی کامنتهای سایتهای خبری، قطع.
این اندازه مسدود کردن وسیع ارتباطات فردی و اجتماعی تمام یک جامعه نزدیک به ۹۰ میلیون نفری بیسابقه است.
هر موقع تصور میکنیم اوضاع ارتباطات در ایران هولناک شده و به شرایط وخیمی رسیده، میتوان به ارتباطات در دهه ۱۳۶۰ فکر کرد. روزهایی که رسانههای رسمی یعنی مطبوعات و تلویزیون معدود و بسیار محدود بودند و دربست در خدمت یک زاویه نگاه، اما مردم در خانههای خود با ابزارهایی مثل ویدیو و آتاری و کتابهای زیرزمینی دوام میآوردند. آدمها در دهه ۶۰ دوام آوردند و ما هم چهار دهه بعدتر دوام خواهیم آورد.
ناامید شدن از آنچه پیش آمده و مسیری که پیموده شده هیچ بد نیست، بلکه میتواند در این روزهای انزوای ارتباطی، ما را به فکر وادارد که چطور میتوان مسیرهای جدیدی را باز کرد و برای رسیدن به آینده ارتباطی روشن کوشش و مبارزه کرد.
جامعه انسانی شالودهای است از تلاش و مقاومت برای رسیدن به آرزوها و فردای روشنی که تخیل و اراده میکند. هیچ میانبری وجود ندارد. اکنون در این قفس ارتباطی و ته چاه تاریک ارتباطات، باید با آویختن به تخیل فردای روشن و اراده مقاومت در برابر انسدادها، دوام بیاوریم تا روزهای رهایی ارتباطات فرا برسند.
Post #787
502