همیشه از شروع کردن می‌ترسم!
چون هربار که کاریو شروع می‌کنی، انگار یه موجود کوچولو رو توی ذهنت زنده می‌کنی. یا انگار یه دونه رو توی باغچه‌ی زندگیت می‌کاری.
همیشه می‌ترسم همونطور که زنده شدن این گل کوچولو رو تماشا می‌کنم، یه روز خشک شدنشو ببینم. یا بدتر، یه روز مجبور بشم خودم از باغچه‌ی زندگیم بچینمش.
اما آدم محکوم به شروع کردنه. توی سکون و ریتم ثابت نمی‌تونی جریان زبر و خشن زندگیو روی پوست و روحت حس کنی و زندگی چیه به جز درد بی‌پایان؟
چه چیزی به جز احساس درد میتونه به تو اثبات کنه زنده‌ای؟ پس همه‌ی ما یه جایی از زندگیمون باید شروع کنیم.
شروع یه قصه، شروع یه رویا، یا شروع یه مسیر؛ مسیر پر از چاله‌ای که هیچ وقت تموم نمیشه...
من دوباره تصمیم گرفتم شروع کنم. اما اینبار تنها نیستم. کسایی رو دارم که حاضرن کنار من برای رویاهامون بجنگن!
شما هم میتونید توی این مسیر بی‌پایان کنار ما باشید.
از این به بعد با #در_مسیر