صدای زیبای این دختر جوان که در میان هیاهوی بازار، ترانه‌ای از هایده را می‌خواند، در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شده و تحسین بسیاری را برانگیخته است.

صدایی که برای شنیده‌شدن نه به صحنه‌ای مجلل نیاز دارد، نه به نورافکن و نه به مجوز کسانی که سال‌هاست می‌خواهند صدای زنان را خاموش کنند.

در کشوری که زنان از ابتدایی‌ترین حق خود برای آواز خواندن در برابر مردم محروم شده‌اند، همین چند دقیقه آواز در گوشه یک بازار، معنایی فراتر از موسیقی پیدا می‌کند؛ به نشانه‌ای از ایستادگی در برابر ممنوعیتی ناعادلانه تبدیل می‌شود.

جمهوری اسلامی بیش از چهار دهه تلاش کرده صدای زن را از صحنه‌های رسمی موسیقی حذف کند، اما نتوانسته آواز را از گلوی زنان و اشتیاق شنیدنش را از دل مردم بیرون بکشد.

زن و صدای زن حذف‌شدنی نیست. این صدا از خانه‌ها، خیابان‌ها و بازارها برمی‌خیزد و راهش را به گوش مردم باز می‌کند.

آنچه روزی از این سرزمین حذف خواهد شد، نه صدای زنان، که ممنوعیت‌ها و کسانی هستند که می‌خواهند این نغمه‌های زیبا را خاموش کنند.