ادامه👆
گزارش شده خانواده مریم اعلام رضایت کرده‌اند تا قاتل از قصاص نجات پیدا کند. بعضی بستگان حتی مرگ را «کمترین مجازات» برای مریم دانسته‌اند.

و اینجاست که جنایت یک مرد، به افشای یک ساختار می‌رسد.

در قوانین جمهوری اسلامی، اولیای دم می‌توانند قاتل را از قصاص ببخشند. اما در قتل‌های ناموسی، قاتل و خانواده قربانی اغلب از یک خانواده‌اند. یعنی همان ساختاری که زن را به کام مرگ فرستاده، می‌تواند راه نجات قاتل از قصاص را هم باز کند.

مریم را یک برادر کشت؛ اما این جنایت در خلأ اتفاق نیفتاد.

در جامعه‌ای اتفاق افتاد که هنوز مردانی خود را مالک بدن و زندگی زنان می‌دانند؛ در نظام حقوقی‌ای که حمایت مؤثر از زنان در برابر خشونت خانوادگی فراهم نکرده است.

ضربات چاقو به اندام‌های زنانه مریم، در روایت این جنایت، معنایی هولناک دارد: قاتل فقط جان خواهرش را نگرفت؛ بدن زنی را که گمان می‌کرد «مال اوست»، هدف مجازات قرار داد.

این منطق قتل ناموسی است: زن، ملک مرد است و سرپیچی از اراده مالک، می‌تواند مجازات مرگ داشته باشد.

مریم تنها قربانی این تفکر نیست. هر سال زنان بسیاری در ایران به بهانه «ناموس» کشته می‌شوند و گذشت خانواده می‌تواند قاتلانشان را از قصاص نجات دهد.

مریم ۲۸ سال داشت. دو کودک داشت. زندگی و آینده‌ای داشت که از او گرفتند.

#مریم_یارمحمدی #قتل_ناموسی #خشونت_علیه_زنان #زن_زندگی_آزادی