آقاسلام علیکم و رحمت الله

تصور این که یک روز جلوی شما ایستاده باشم و دست روی سینه بگذارم و به شما سلام کنم، بیشتر از این که مرا به وجد بیاورد، دست و پایم را گم میکنم. چون بلد نیستم آنگونه که باید و شاید، سلام و عرض ادب کنم.

اصلا آمدیم و زبانم چرخید و همین طور که چشمم به قرص قمرتان خورد، دست گذاشتم رو سینه و اصلا آمدیم و توانستم سلام و عرض ادب کنم. خب؟ بعدش چه بگویم؟

بگم: «حالتون چطوره؟ خوبین خدا را شکر؟» اینجوری بگم؟

حالا آمدیم و شما هم با مهر و عطوفت و ذره پروری جوابم را دادید، خب بعدش چه؟ چه بگم؟ بگم: «آقا ما شما را خیلی دوست داریم. خیلی عاشقتونیم. خدا حفظتون کنه.» اینجوری بگم؟

باشه. اومدیم و گفتم. اومدیم و شما هم لبخندی زدی و یاد یه چیزها و کارهایی از من افتادی اما به روم نیاوردی و آبرومو نبردی. دم شما گرم.

خب؟ بعدش چی؟

بگم: «آقا چه خبر؟ آقا ما شما را نمیبینم خوش میگذره؟»

نه. اینجوری که بی ادبیه.

یا بگم: «آقا چند تا حاجت داشتم، اگه سفارش ما رو به خدا بفرمایید، خیلی ممنون میشم.»

نه. زشته. هیچ کس در طول عمرش به چنین توفیقی دست پیدا نکرده، حالا من و تو معلوم نیست چرا و چطوری یک دقیقه فرصت به ما دادن که با آقاجانمان امام عصر ارواجنا فداه گفتگو کنیم، لب به حاجت و کم و کسر دنیا و این چیزا باز کنیم؟! جالب نیست.

چی بگم؟ اومدیم آقا سکوت کردند و جلوی من ایستادن و منتظرن که یه چیزی بگم! شروع کنم شعار دادن و وعده و وعید به آقا دادن؟! بگم: «آقا غصه نخوریا. ما هستیم. ما شیعه های شما نه از حمایت از کشورمون دست میکشیم و نه از حمایت از رهبری و انقلابمون. و قول میدیم به محض ظهور شما تا جان در بدن داریم، کمک کنیم.» اینا که کلیشه است. خودشون خبر از دل ما دارند. پس اینم ارزش نداره که وقت مبارک و گران قیمت امام زمان را برای این حرفها بگیریم.

چی بگم؟ توش موندم.

بگم: «آقا کی ظهور میکنی پس؟ ما خیلی منتظریم.» اومدیم و صلاح نباشه ما بدونیم. اومدیم و حضرت به دلایل زیادی، نخوان به ما بگن. این چه سوالیه آخه؟ ما وظیمونه که منتظر باشیم و آمادگی کسب کنیم. همین. دیگه سوال پرسیدن نداره. پس اینم هیچی. نگم بهتره.

دیگه چی میتونم بگم؟

آهان. مثلا بگم: «آقا ما درخدمتیما. کاری ... مسئله ای ... تکلیفی ... چیزی اگه دارین، بفرمایید تا یه قدمی برداریم و در رکابتون باشیم.» خب اینم که میفرمایند که شما تکلیفت مشخصه و بیشتر از اون وظیفه ای نداری. به کارای خودت برس، نمیخواد دنبال کارای من باشی. البته اینجوری نمیگنا. همین که لبخندی میزنن و سرشون پایین میندازن، آدم میفهمه چه خبره و چی تو ذهن آقا گذشته.

یا بگیم ...؟

نمیدونم. واقعا نمیدونم تو اون لحظه چی باید بگیم؟

وقتی نوجوان و بچه تر از این بودم، فکر میکردم ما باید دنبال امام زمان بگردیم تا ازشون دعوت کنیم و قول همکاری بدیم و آقا تشریف بیارن. اما ده بیست ساله فهمیدم که نخیر! اصلا لازم نیست دنبالشون بگردیم و بریم دنبالشون و دعوتشون کنیم.

ما چه کاره ایم؟ خدا به وقتش این کارو میکنه. حتی اگه لازم باشه، خود حضرت، کسی میفرسته دنبالمون و این ما هستیم که باید پیدا بشیم. نه امام عصر ارواحنا فداه.

ولی ...

دلم از این میسوزه که از اون سالها تا الان، تقریبا همه موهام سفید شده و اگه یه کمی دیگه بگذره، دوره میانسالی عمرم تمام میشه و رسما پیر میشم و ساعت شنی عمرم رو به اتمام هست و هنوز دستم به دامن پر مهرش نرسیده.

اگه خودشون یادمون نداده بودند، آدم واقعا نمیدونست چی بگه؟

خوب شد یاد گرفتیم که بگیم:

اللّهُمَّ إِنْ حالَ بَیْنِی وَبَیْنَهُ الْمَوْتُ الَّذِی جَعَلْتَهُ عَلَی عِبادِکَ حَتْماً مَقْضِیّاً فَأَخْرِجْنِی مِنْ قَبْرِی مُؤْتَزِراً کَفَنِی، شاهِراً سَیْفِی، مُجَرِّداً قَناتِی، مُلَبِّیاً دَعْوَةَ الدَّاعِی فِی الْحاضِرِ وَالْبادِی.

ینی خدایا! اگه بین من و محبوبم، مرگ فاصله انداخت، همین طور که مرگ را برای همه بندگان مقرر کردی، وقتی آمد، منو از قبر دربیار. در حالی که کفنم دورم باشه. شمشیرم هم کشیده باشم و نیزه ام تو دستم باشه. و هر جا امر کرد، شهر یا روستا، دور یا نزدیک، درخدمتش باشم و کار کنم و بهش جواب مثبت و لبیک بدم.

اما ...

دعای عهد و آل یاسین و ندبه، فقط روایت دلتنگی ماست...

و الا از دلتنگی ما کم نمیشه ...

اینا را میخونیم، تا غرق اوهام نشیم و مسیر یادمون نره و رابطه ما و شما قطع نشه. بلکه اصلاح بشه.

و الا ما حتی بلد نیستیم وقتی شما را دیدیم، چطوری سلام کنیم و چطوری قربون شما بشیم؟

آقا خدا حفظتون کنه.

خدا از بزرگی کمتون نکنه.

الهی سایه شما همیشه بالای سر رهبرمون و ملت و عزیزامون باشه.

فدای شما و فدای هر کسی که شما را دوست داره.

کلا خیلی و پیوسته، دلتنگ شماییم.

دلتنگم و کاری ز دستم برنمی آید...

یاعلی

خادم خادمان شما؛ محمدرضا

✍ #حدادپور_جهرمی