در شاهنامه سیاوش نماد معصومیت و پاکی‌ست؛ سیاوش با جهان سر جنگ نداشت و با تورانیان به مصالحه نشست. سیاوش دل در گرو آبادانی داشت و سیاوشگرد را بنا نهاد که آبادترین شهرها بود. سیاوش در اوج بی‌گناهی به دست «پست‌ترین افراد» با تهمت و دروغ کشته شد.
چهل روز از درگذشت هزاران سیاوش در ایران می‌گذرد. دلاورانی که نه در دل اسطوره‌ها، که در همین خیابان‌هایی کشته شدند که در آن‌ها گام برمی‌داریم. به امید روزی که عدالت کیخسروی سر برآورد و داد خون سیاوش را بستاند.
دریغ آن گَوِ نامبرده سوار
که چون او نبیند دگر روزگار
چو در بزم بودی بهاران بدی
به رزم افسر نامداران بدی
همی جنگ با چشم گریان کنم
جهان چون دل خویش بریان کنم
@majma_aut
Post #1994
4.23K