🔵 محمد مهدوی‌فر:
آقای من؛
کار مناسب را در زمان مناسب انجام بده.
بله تو را می‌گویم. دقیقاً خودت. آقا و خانم فرقی نمی‌کند.
آقای مجاهد خلق، آقای نویسنده چپ، روزی که خمینی در بهمن و اسفند ۵۷ در پشت‌بام مدرسه رفاه، افسران ارتش را بی‌هیچ جرم و جنایتی اعدام می‌کرد، تو باید اعتراض می‌کردی، اعتراض نکردی. نتیجه چه شد؟
در دهه شصت و مشخصاً در تابستان ۶۷ صدها و بلکه هزاران جوان و نوجوان از اعضا و هواداران و یاران شما را خمینی اعدام کرد و در گورهای دسته‌جمعی در بیابان خاوران دفن کرد و چنان کرد که شما از من بهتر می‌دانید.
آقای ملت ایران، آقای ایرانی، خانم ایرانی
در سال ۵۸ و ۵۹ که صادق خلخالی، جوانان بی‌گناه کُرد را در کردستان سلاخی می‌کرد و فرزندان ایران را در ترکمن‌صحرا و در اقصا نقاط کشور در دادگاه‌های پنج‌دقیقه‌ای محاکمه و اعدام می‌کرد، تو باید زبان به اعتراض می‌گشودی. اعتراض نکردی؟
وقتی که نرگس محمدی را به جرم دفاع از حقوق بشر از کودکان خردسال دوقلویش جدا کردند و به زندان انداختند، تو باید اعتراض می‌کردی، چرا اعتراض نکردی؟
اگر اعتراض می‌کردی، شاید خطر مهمی تو را تهدید نمی‌کرد؛ اما حتی اگر در بدترین حالت شش ماه به زندان می‌افتادی، آیا این دلیل کافی برای سکوت بود؟ آیا نباید برای دفاع از مظلوم، بهای آن را می‌پذیرفتی؟
سکوت کردی؟ ترسیدی؟ عافیت پیشه کردی؟ به وظیفه‌ات عمل نکردی؟
نتیجه چه شد؟
نتیجه این شد که حکومت فهمید زبان‌های اعتراض فرو خفته‌اند، پس هر کاری دلش خواست کرد. پول ما را صرف پرورش نیابتی‌ها کرد، پول ما را به عراق و سوریه و لبنان و فلسطین و یمن داد. پول ما را به ده‌ها و صدها ارگان مذهبی مروج خرافات اختصاص داد.
و ما فقیر شدیم. آن‌قدر فقیر شدیم که باز به خیابان آمدیم و این بار حکومت در کشتن ما به جسارت و مهارت رسیده بود.
این حکومت آن‌قدر جسور شد که در دو شب پیاپی در دی‌ماه ۱۴۰۴ هزاران انسان بی‌گناه و بی‌دفاع را در خیابان‌ها پرپر کرد و اینجا جایی بود که دنیا باید فریاد می‌زد، میدان‌های اروپا باید صحنه‌ی تظاهرات می‌شد. میدان جمهوری پاریس باید مملو از مردمی می‌شد که به دعوت احزاب و رسانه‌های فرانسه و به تشویق دولت برای محکومیت این جنایت بزرگ گرد آمده‌اند.
آقای پاریس، آقای دنیا، آقای اروپا؛
چرا در برابر این جنایت بزرگ سکوت کردی؟
این سکوت نابجا، در جهانی که بی‌اعتنایی به ظلم می‌تواند آن را عادی جلوه دهد، آتش شد و به جان فرانسه افتاد.
دیروز هفدهم اکتبر ۲۰۲۶ میدان جمهوری پاریس و بسیاری از خیابان‌ها در بسیاری از شهرها صحنه‌ی اعتراض بود. اعتراض، شورش، آتش زدن اماکن عمومی و تاریخی و غارت فروشگاه‌ها.
این چه آتشی است که به جان پاریس افتاده؟!
اروپا تقاص سکوت‌اش را برای جنایت دی‌ماه پس خواهد داد. این پیش‌بینی و پیش‌گویی نیست؛ این هشداری است درباره‌ی پیامدهای اخلاقی و اجتماعی سکوت در برابر ظلم. اگر در دفاع از مظلوم ترس یا صبر یا عافیت پیشه کنی، روزی خودت مظلومی خواهی بود که دیگران در دفاع از تو ترس، صبر یا عافیت پیشه خواهند کرد.
همواره بدون ترس و عافیت‌طلبی، و پیش از آنکه دیر شود، از مظلوم دفاع کن تا روزی در جایگاه او قرار نگیری و دیگران در دفاع از تو سکوت نکنند.
@mahdavifar2021
Post #108953
3.74K
- 👍 49
- ❤ 15
- 👎 4