و برای همین است که امروز اخلاقیات، شخصیت و وفاداری برایم خیلی مهم‌تر از قبل شده‌اند. چون جذابیت ظاهری نهایتاً می‌تواند چشم را نگه دارد، اما چیزی که ذهن و قلب را نگه می‌دارد، احتمالاً چیز دیگری است.

شاید من از مرحله‌ای که می‌خواستم «چیزهای بیشتری داشته باشم» دارم وارد مرحله‌ای می‌شوم که می‌خواهم «چیزهای عمیق‌تری داشته باشم».

و این دو تا، با اینکه در ظاهر شبیه هم‌اند، در واقع دو نگاه کاملاً متفاوت به زندگی هستند.

یکی بر پایه‌ی مصرف کردن و تجربه کردن بی‌پایان ساخته شده؛ دیگری بر پایه‌ی انتخاب، معنا و تعهد.

برای همین امروز مفهوم وفاداری برایم این‌قدر زیبا شده. اینکه یک نفر بتواند تمام جذابیت‌های بیرون از رابطه را ببیند، اما به خاطر انتخابی که کرده، از کنارشان عبور کند. نه از روی اجبار، نه از روی ترس، بلکه چون برایش یک نفر آن‌قدر معنا پیدا کرده که دیگر لازم نیست مدام به دنبال چیز دیگری بگردد.

شاید وفاداری برای من دیگر به معنای «ندیدن دیگران» نیست؛ به معنای «دیدن و انتخاب نکردن» است.

اینکه هنوز دنیا را ببینی، آدم‌های مختلف را ببینی، زیبایی‌های مختلف را بفهمی، اما بدانی چه چیزی برایت ارزشمندتر است و کجا می‌خواهی بایستی.

و شاید همین‌جا است که نگاه من به زندگی از «میل» به «معنا» تغییر کرده.

قبلاً شاید می‌پرسیدم: «چه چیزی من را جذب می‌کند؟»

امروز بیشتر می‌پرسم: «چه چیزی ارزش جذب شدن دارد؟»

قبلاً شاید می‌پرسیدم: «چه کسی من را می‌خواهد؟»

امروز بیشتر برایم مهم است: «من چه کسی را، و چرا، انتخاب می‌کنم؟»

و شاید این تغییر، بیشتر از اینکه درباره‌ی دیگران باشد، درباره‌ی خودم باشد؛ درباره‌ی اینکه کم‌کم دارم می‌فهمم چه چیزهایی واقعاً برایم ارزش دارند و چه چیزهایی فقط برای مدتی کوتاه، به خاطر میل، عادت یا تصویری که از زندگی در ذهنم ساخته شده بود، مهم به نظر می‌رسیدند.

شاید بزرگ شدن دقیقاً همین باشد؛ اینکه چیزهایی که زمانی فقط «می‌خواستی» را دوباره نگاه کنی و از خودت بپرسی آیا هنوز واقعاً «ارزش خواستن» دارند یا نه.

و حالا که به این نقطه رسیدم، یه چیز دیگه هم مدام توی ذهنم می‌چرخه: دقیقاً ۶۱ روز دیگه تولدمه و ۱۹ ساله می‌شم. وقتی به این عدد فکر می‌کنم، همزمان هم حس می‌کنم زمان چقدر سریع گذشته و هم اینکه تازه دارم متوجه می‌شم چقدر مسیر پیش روم باقی مونده.

۱۹ سالگی در مقایسه با تمام چیزی که احتمالاً در ادامه‌ی زندگی تجربه خواهم کرد، هنوز خیلی ابتدای راهه. من هنوز خیلی چیزها رو نمی‌دونم، هنوز احتمالاً هزاران بار نظرم درباره‌ی خودم، آدم‌ها و دنیا تغییر خواهد کرد و شاید حتی چند سال دیگه به بعضی از چیزهایی که امروز با اطمینان درباره‌شون حرف می‌زنم، از زاویه‌ی کاملاً متفاوتی نگاه کنم.

ولی چیزی که برام جالبه اینه که همین تغییرات کوچک، در همین چهار پنج سال اخیر، این‌قدر عمیق بودن. از یک نوجوان ۱۵، ۱۶ ساله که فکر می‌کرد جذابیت یعنی دخترهای بیشتر و تأیید بیشتر، رسیدم به جایی که وفاداری، اخلاق، شخصیت و انتخاب آگاهانه برام ارزش خیلی بیشتری پیدا کرده.

و اگر فقط چهار پنج سال تونسته این‌همه تغییر در من ایجاد کنه، واقعاً کنجکاوم بدونم پنج سال دیگه چه آدمی خواهم بود.

ده سال دیگه چی؟

بیست سال دیگه چی؟

چقدر از چیزهایی که امروز حقیقت می‌دونم، قراره در طول مسیر تغییر کنه؟

و شاید همین ندانستن، یکی از قشنگ‌ترین بخش‌های زندگی باشه.

برای اولین بار، بیشتر از اینکه بخوام از آینده مطمئن باشم، مشتاقم ببینم چه چیزی در انتظارمه. چه آدم‌هایی وارد زندگیم می‌شن، چه چیزهایی رو تجربه می‌کنم، چه چیزهایی رو از دست می‌دم، چه چیزهایی رو پیدا می‌کنم و مهم‌تر از همه، این مسیر از من چه آدمی می‌سازه.

هنوز راه خیلی زیادی مونده.

۱۹ سالگی پایان هیچ چیز نیست؛ شاید حتی شروع جدیِ پرسش‌هایی باشه که قرار نیست جواب ساده‌ای داشته باشن.

و راستش، شدیداً مشتاقم ببینم ادامه‌ی این مسیر چی برام پیش میاره.

شاید در نهایت زندگی چیزی جز همین نباشه؛ اینکه هر چند سال یک‌بار به عقب نگاه کنی، نسخه‌ی قدیمی خودت رو ببینی و بفهمی چقدر تغییر کردی، بعد دوباره رو به جلو نگاه کنی و ندونی نسخه‌ی بعدیِ خودت قراره چه شکلی باشه.

و من فعلاً فقط می‌خوام ادامه بدم و ببینم.