قصه این است!

پس از شکست حصر آبادان و فتح خرمشهر، ایران وارد کارزار شش ساله‌ای شد که به‌ویژه در جنوب و شرق بصره دستاوردی استراتژیک برای ما به ارمغان نداشت. پرسش این است که چرا به جز سال‌های اولیه و پس از فتح خرمشهر، به مرور حسی از ناحیه مردم برای حضور در جنگ  وجود داشت؟
به جز حس وطن‌پرستی، شخصیت کاریزمای آیت‌الله خمینی یک عامل مهم، تبلیغات شبانه روزی رسانه‌ای و مردان حاکمیت مبنی بر پیروزی و فتح‌های عظیم، مردم را تشجیع می‌کرد که باید جنگ ادامه یابد و با وجود این همه پیروزی چرا که نه؟ و بخش مهمی از همین مردم در نماز جمعه‌ها شعار جنگ جنگ تا پیروزی سر دادند.

اما! و اما چه شد که پس از مدتی و چند سال گذشت زمان، تاب‌آوری به پایان رسید واگر اعزامی به جنگ می‌شد شامل نیروهای اعزام مجدد نبود و بخشی از همان قدیمی‌ها اگر زنده یا سالم بودند اعزام می‌شدند؟
یادآوری این مطلب را به این دلیل مهم می‌دانم که تاریخ و فلسفه آن می‌گوید در دوره‌های مختلف الگوهای تاریخ تکرار می‌شود. در جنگ تحمیلی کنونی با آمریکا و اسراییل، همین شگرد از سوی برخی سرداران مانند محسن رضایی و به ویژه صدا وسیمای میلی! ادامه می‌یابد. حسن روزی‌طلب مدیر کل برنامه‌های سیاسی این رسانه غیر ملی و گروهکی، به صراحت می‌گوید: «مردم از پخش مارش حمله، اخبار و تحلیل‌های صدا و سیما حس پیروزی گرفتند مردم اگر حس کنند ما پیروزیم حتما مطالباتشان از مسئولان چند برابر خواهد شد و این نکته کلیدی است».

این راهبرد اگر عاری از واقعیت باشد و هماهنگ با دیگر ارکان و تصمیمات حکومتی نباشد، تا جایی پیش می‌رود که اخبار و تحلیل‌های احساسی و خلاف واقع را به خورد مردم دهد! اما تا مقطعی خاص چنین راهبردی جواب می‌دهد و هنگامی که شما نتوانید به تحلیل‌ها و اخبارتان رنگ واقعیت زنید، برای همان حلقه سختی که تنها شما را می‌بینند، مسأله می‌شوید، و می‌شوید مانند چوپان دروغ‌گو و از همین‌جا ریزش‌ها ادامه می‌یابد.
اگر این راهبرد ادامه همان شعارهای داده شده در باره حسینیه کردن کاخ سفید، نماز جماعت خواندن در قدس، تپه خاک کردن حیفا و تلآویو است و... گنده‌گویی‌های بی‌ثمر دیگر، باید گفت تاریخ دارد بازهم تکرار می‌شود.

در زمان جنگ آهنگران می‌خواند: تاکربلا رسیدن یک یاحسین دیگر!
اما ما در بیابانهای سخت شلمچه بهای بسیاری از جان و سرمایه و آبرو می‌دادیم. نیروهای مردمی تا چنین دیدند و تا دیدند آیت‌الله خمینی حتی دو هفته مانده به قبول صلح، به کربلا راضی نشده و سخن از رفع فتنه در عالم می‌گوید، از کمک‌های مادی و معنوی و حضور، سر باز زدند.

آرمان‌فروشی تا پشتش به ریشه و واقعیت اجرا گرم نباشد، مطالبه‌‌گری و طلب‌کاری را بالا می‌برد و یک‌جایی همین مدافعان سختی که سر خورده شدند را در مقابل حاکمیت و حتی رهبران آن قرار می‌دهد و این نتیجه، همانی است که موساد می‌خواهد اما امثال فرقه پایداری از درک این نکته عاجزند!

@lotfi_mojtaba