چقدر سخته به یکی وابسته باشی،
ولی نتونی بهش بگی...
نتونی بگی چقدر منتظر پیامشی،
چقدر با یه حرفش حالت عوض می‌شه،
چقدر نبودنش رو حس می‌کنی،
چقدر دلت می‌خواد بیشتر از چیزی که نشون می‌دی کنارت باشه...
مجبوری عادی رفتار کنی،
وقتی توی دلت هزار بار اسمشو صدا زدی.
مجبوری وانمود کنی فرقی نداره،
وقتی تمامِ فرقِ حالِ خوب و بدت شده اون...
و تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که
شاید اون هیچ‌وقت نفهمه
یه نفر این‌طرفِ سکوتش،
چقدر به بودنش وابسته شده...