تلخ‌ترین جای دوست داشتن اینه که یه روز به خودت میای و می‌بینی داری برای کسی دلتنگ می‌شی که دیگه حتی دلش نمی‌خواد از حالت خبر داشته باشه... همونی که یه زمانی از لحن صدات می‌فهمید ناراحتی، حالا از سکوتت هم چیزی نمی‌فهمه. عجیبه که چطور یه آدم می‌تونه از تمام آرزوهات تبدیل بشه به چیزی که حتی فکر کردن بهش هم قلبتو سنگین کنه. من هنوز نفهمیدم چطور تونستی این‌همه راحت از چیزی بگذری که من برای نگه داشتنش از خیلی چیزا گذشتم. چطور تونستی بعد از اون همه حرف، اون همه قول و اون همه «من هستم» گفتن، یه روز نباشی و بذاری من با خاطراتی زندگی کنم که دیگه صاحبشون تو نیستی. کاش قبل از اینکه دلم به بودنت عادت کنه، بهم می‌گفتی بعضی آدما فقط میان که معنی دلتنگی رو یادمون بدن، نه اینکه تا آخرش بمونن...

‌قَلم‌کلماتِ بی‌صدا🍂