گاهی آدم از یه جایی به بعد دیگه ناراحت هم نیست؛
فقط خسته‌ست.
خسته از آدم‌هایی که یک روز تمامِ دنیات بودن و روز بعد طوری رفتار کردن که انگار هیچ‌وقت وجود نداشتی.
خسته از حرف‌هایی که گفته نشدن،
از احساساتی که یک‌طرفه موندن و از خاطره‌هایی که هرچقدر هم بخوای فراموششون کنی،
باز یه گوشه‌ی ذهنت زنده‌ان.
من یاد گرفتم بعضی آدم‌ها قرار نیست بمونن؛
فقط میان، یه تکه از قلبت رو با خودشون می‌برن و میرن.
و تو می‌مونی با کلی «کاش»،
کلی حرف نگفته و یه سکوت طولانی که هیچ‌کس نمی‌فهمه پشتش چقدر دلتنگی پنهانه..:)
قَلم‌کلماتِ بی‌صدا🍂