من یه چیزی فهمیدم، همون‌طور که آدم خوش ذات اکلیل روی زندگیت می‌پاشه و قلبتو پر از حس خوب می‌کنه با تمجید و حمایتاش، آدم بد ذات هم جهنم درونی خودش رو روی تو پرتاپ می‌کنه. اگه زورش نرسه از هدفا و تلاشت ایراد بگیره، شروع می‌کنه از ظاهرت و سایز و‌ چهره‌ت ایراد گرفتن. با گفتن چقدر چاق شدی، گوشه‌ی ابروت خالی شده، موهات ریخته، جوش زدی، و از این طور حرفا بهت حمله می‌کنه تا مطمعن بشه حال تو رو مثل حال خودش خراب می‌کنه. هر چی از اینا بیشتر دوری کنی، سلامت روانت کمتر آسیب می‌بینه. نه لازمه به روشون بخندین نه دعوا راه بندازین، فقط از زندگیتون بیرونشون کنین. آدم از مار سمی فاصله می‌گیره، نه اینکه متقاعدش کنه که نباید منی که باهات مهربونم رو گاز بگیری.