بیش از ۷۰ روز از اختلال و محدودیت گسترده در دسترسی به اینترنت می‌گذرد و نشانه‌ای روشن از بازگشت وضعیت عادی دیده نمی‌شود. پیش‌تر نیز دسترسی به "اینترنت آزاد" به‌طور کامل محقق نبود و اکنون همان سطح محدود نیز به‌نحو معناداری تضعیف شده است.
اینترنت در وضعیت معاصر، لایه‌ای از امکان زیست، ادراک و کنش اجتماعی است. اختلال در آن، تعلیق بخشی از نظم عادی تجربه‌ی جمعی است.
در این میان، شکل‌گیری سطوح متفاوت دسترسی آنچه می‌توان از آن به‌عنوان نوعی "تبعیض در دسترسی" یا اینترنت طبقاتی یاد کرد مسئله را از سطح اختلال عمومی فراتر می‌برد و به بازتوزیع نابرابر امکان اتصال و حضور در فضای عمومی دیجیتال تبدیل می‌کند.

در توضیح این وضعیت، معمولاً به مفاهیمی چون "ضرورت" و "وضعیت اضطراری" ارجاع داده می‌شود. اما مسأله دقیق‌تر، خودِ منطقِ اضطرار است: این‌که چگونه یک وضعیت استثنایی تعریف می‌شود، چه زمانی پایان می‌یابد، و با چه سازوکاری قابل ارزیابی است. در فقدان این مرزها، وضعیت اضطراری می‌تواند از یک استثنا به یک الگوی پایدار تبدیل شود و تمایز میان امر عادی و غیرعادی به‌تدریج فرو ریزد.
در این سطح، مسأله دیگر صرفاً محدودیت‌ها نیست، بلکه تغییر در افقِ امکانِ "عادی بودن" است؛ تغییری خاموش اما ساختاری، که در آن خودِ تعریف وضعیت عادی دچار جابه‌جایی می‌شود.
در نهایت، پرسش اصلی همچنان باقی است: اگر "وضعیت اضطراری" پایانی نداشته باشد، آیا هنوز می‌توان آن را "اضطراری" نامید؟

اعلام می‌کنیم که تا زمان بازگشت دانشگاه به وضعیت حضوری، یا بازگشت اینترنت به وضعیت پیشین، فعالیت‌های انجمن متوقف خواهد بود و همچنین در پیام‌رسان بله یا دیگر شبکه‌های اجتماعیِ جایگزین نیز فعالیتی نخواهیم داشت؛ چرا که در شرایطی که امکان دسترسی آزاد، برابر و عادی به فضای ارتباطی و آموزشی مختل شده، ادامه‌دادنِ فعالیت به‌معنای پذیرشِ تدریجیِ همین وضعیت خواهد بود.

انجمن علمی لوگوس