هنوز هم برام عادی نشده.

دو روز اینترنت، تماس و پیامک رو بستن. هزاران نفر کشته شدن. جنازه‌ها رو با کامیون‌های یخچال‌دار می‌بردن کهریزک و خانواده‌ها بین پیکرها می‌گشتن تا عزیزشون رو پیدا کنن. جنازه‌های پشت بیمارستان الغدیر، خون‌های کف خیابون، نوزادهایی که عکس جنازه‌شون توی کهریزک منتشر شد…

حتماً اگه اون فیلم‌های کهریزک بیرون نمی‌اومد، باز هم داشتیم سر این بحث می‌کردیم که اصلاً کسی کشته شده یا نه؛ درست مثل آبان ۹۸.

من نمی‌خوام این صحنه‌ها برام عادی بشه. اگه بتونم تا آخر عمرم از این بچه‌ها بگم، نمی‌خوام گریه‌ها و زجه‌های کنار جنازه‌ها از یادم بره. پشت هر کدوم از اون آدم‌ها یه زندگی بود؛ یه پدر، یه مادر، یه همسر، یه عشق، یه خانواده.

چند هزار نفر یه‌شبه عزیزشون رو از دست دادن. چند هزار نفر یه‌شبه پیر شدن. چند هزار نفر با یه داغی موندن که تا آخر عمر از دلشون نمی‌ره.

واقعاً قرار نیست یه روزی جواب این همه خونِ به ناحق داده بشه؟

یعنی قرار نیست مثل امجد یوسف، قاتل محله تضامن سوریه، قاتل‌های اون شب‌ها هم بازداشت بشن و به سزای اعمالشون برسن؟