تو کیبورد استاندار فارسی کاراکترهای کنترلی نوشتاری وجود داره که برای مدیریت جهت و ترتیب نوشتار تو متن‌های چندزبانه (مثل فارسی که راست به چپه و انگلیسی که چپ به راسته) استفاده می‌شه. این کاراکترها برای کنترل درست نمایش متن‌های دوسویه و پیچیده ضرورین و در استاندارد یونیکد تعریف شدن.

⦁ LRM (Left-to-Right Mark) و RLM (Right-to-Left Mark):
کاراکترهای نامرئی‌ای که جهت نوشتار رو مشخص می‌کنن و اون رو تغییر می‌دن بدون این‌که چیزی نمایش داده بشه. مثلا RLM باعث می‌شه متن پس از اون راست‌به‌چپ تفسیر بشه و LRM برعکس.

⦁ LRO (Left-to-Right Override) و RLO (Right-to-Left Override):
این کاراکترها جهت متن رو به صورت اجباری و override تعیین می‌کنن، یعنی تمام کاراکترهای بعدی تا پایان این حالت، به چینش مشخص شده (چپ به راست یا راست به چپ) نمایش داده می‌شن، حتی اگه مخالف رفتار طبیعی‌شون باشه.

⦁ LRE (Left-to-Right Embedding) و RLE (Right-to-Left Embedding):
مشابه LRO/RLO ولی به‌صورت تعبیه (embedding) هستن، یعنی می‌تونن در متن اصلی جهت بخش کوچکی رو تغییر بدن اما این حالت اجباری نیست و رفتار طبیعی کاراکترهارو تغییر نمی‌ده.

بخش کوچک تحت تاثیر در این مورد عموما کاراکترهای خنثی هستن یعنی به‌طور پیش‌فرض جهتی برای چینش‌شون تعیین نشده مثل علائم (+/!->)

⦁ PDF (Pop Directional Formatting):
کاراکتری که پایان یک حالت override یا embedding رو نشون می‌ده و کنترل جهت رو به حالت قبل برمی‌گردونه.

مثال:
‏<RLM>‏order کاراکترهای LTR مثلا اعداد پشت هم ۱ ۲ ۳ می‌تونن بشن <LRM>‌‌‎۱ ۲ ۳‌‌‎<RLM>‌‌‏!

تا جایی که فهمیدم تلگرام تو فرستادن کاراکترهای embedding و override مشکل داره.

🔘 @linux_exp | #linux #keyboard #unicode