ناگوری¦名残

عزیزم؛ کم دوست داشتن رو بلد نیستم. من همیشه زیاد و عمیق نسبت به تک‌تک چیزهایی که دوست‌شون دارم عشق می‌ورزم، حتی اگر تهش زخمی بشم.

شاید یه روز از همین روزها، یه چمدون گرفتم دستم، هرچی هست و نیست، هرچی دارم و ندارم رو درونش ریختم، پشت سرم رو هم نگاه نکردم و از همه‌جا رفتم.

درسته الان از عشق متنفرم ولی، یادم نمیره یه زمانی با تمام وجودم عاشق یه نفر بودم.

به عشق باور دارم ولی به اینکه کسی واقعاً عاشقِ من باشه، نه.

شاید وفاداری این شکلیه برای من نمیدونم...

ولی حقیقتا من درون خودم این رو دوست دارم
که وقتی عمیقا کسی رو دوست دارم نه میتونم راحت ازش بگذرم و نه میتونم راحت برم سراغ کسی دیگه
من انگار مدت طولانی ای رو با اون آدم و دوست داشتنش توی قلبم و روحم زندگی میکنم و از یه جایی به جای غصه خوردن به یادآوریش لبخند میزنم:))...

شاید یسریا این رو خیلی چیز شاخ و باحالی ببینن که زود میتونن آدمارو بزارن‌ کنار و حتی کسی که دوستش داشتن رو راحت فراموش میکنن و یا مثلا میتونن برن سراغ کسی دیگه

آدمیزاد با قلبش واقعا موجود عجیبیه...

حتی وقتیم در ارتباطی باهاش شاید به این فک کنی که یه وقتی ازت خوشش بیاد ولی وقتی عمیقا ته دلت و نگاه میکنی میبینی دیگه ذوقی نداری واسه رسیدن بهش ولی تا همیشه حسرت نرسیدن بهشم میخوری:))

و فرقیم نمیکنه که با اون آدم هنوز در ارتباط باشی یا دیگه توی زندگیت نباشه

حتی اگه احساساتتم خاموش کنی بازم بهش فکر میکنی

داشتم فکر میکردم انگار عشق و دوست داشتنی که برای اولین بار تجربش کردی و به نرسیدن ختم شده
ممکنه حتی تا سالها این حس نرسیدن به اون آدم همراهت باشه و ته قلبت هم دوست داشتنش و زنده نگه داری..حتی اگه به کسی دیگه علاقه مند بشی بازم آدم و احساس اولین تجربت پس ذهنت انگار چشمک میزنه بهت و میگه آهای من هنوزم اینجام...

من از نبودن کسی ناراحت نمی‌شم، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد، غمگین می‌شم.

می‌دانستم که می‌روی؛
اما می‌خواستم بدانم، می‌شود یک‌بار چیزی را بخواهم و بشود؟
نشد، مثل همیشه.

و در نهایت اگر اندوهت آن‌قدر زیاد شد که حرف زدن برایت دشوار بود، به سمتِ من بیا تا کنار هم سکوت کنیم.

«متاسفم که در فرهنگی بزرگ شده‌ام که مردمش تصور می‌کنند با اندوه به خدا نزدیک‌ترند.»

فریدون فرخزاد؛