تا تهش برو.
تا جایی که دیگه هیچ «ای کاش»ی باقی نمونه.
تا جایی که اگر هم با دست پر برنگشتی، حداقل با دلِ سبک برگردی.
چون بعضی وقت‌ها ارزشمندترین چیزِ مسیر، رسیدن نیست؛ فهمیدنِ اینه که چقدر توانایی جنگیدن داشتی.