کار کردن با مردها و در جهان مردها، سخت‌ترین شکلِ زن بودن است. تو لطیفی و ظریفی و به کمترین نگاه و ضربه‌ای می‌شکنی و وارد جهانی شده‌ای که تماما سیاست است و خشونت است و آسیب... جهانی که با روح و وقار زنانه‌ی تو هم‌سو و سازگار نیست! تو ناگزیری لبخند نزنی و ابرو درهم بکشی و زمخت باشی و نگذاری بفهمند چیزی به نام "احساسات" درون وجودت داری و با همان زمینت نزنند! تو ناگزیری محکم بمانی و قوی به نظر برسی و خیلی جاها بغضت را به جای گریستن، خشم کنی و دستانت را به‌جای لرزیدن، مشت کنی و با اهانت‌ها و ناسپاسی‌ها و بی‌انصافی‌ها فرو نریزی و جا نزنی.
تو ناگزیری با نگاه‌های زن‌ستیز و تحقیرآمیز کنار بیایی، سخنان و رفتارهای دور از شان را نادیده بگیری و غمگینت نکند اگر تو را در جایگاه مخاطبشان دیدند و همچنان چشمانشان به دنبال مردی می‌گشت که مخاطب قرارش دهند و اگر نپذیرفتند که نقش اول و سازنده و تصمیم‌گیرنده تویی! که کسی به آنان نگفته اگر زنی را دیدی که سخت تلاش می‌کرد و روی پای خودش ایستاده‌بود، به‌جای سعی در انکار، به او افتخار کن؛ نه یک‌بار، که هزاران بار...
کاش قبول کنند که در این شرایط مردافکن، زنانی که با روح لطیف و دستان ظریفشان، دوام آورده‌اند و با ناملایمات روزگار می‌جنگند و در اوج نیاز به پناه بردن، پناه شده‌اند، شایسته‌ی بالاترین درجات احترام و قدردانی‌اند... همین!

#نرگس_صرافیان_طوفان

@narges_sarrafian_toofan