هر چیزی یک کپی بی‌ارزش داره؟!
(خودمونی‌تر و ساده تر(!) درباره DMN)

اگر هر چیز یک کپی بی‌ارزش داشته باشه، اتوپایلت برای خلبان ها کپیِ نه چندان بی‌ارزشِ شبکه‌ی حالت پیش فرض برای ما انسان هاست!
پیشرفت علم به خلبان ها کمک کرد تیک‌آف و لندینگ رو بدست بگیرین و در بقیه مواقع از ویو ابدی لذت ببرن و از گوشه‌ی چشم هم حواسشون باشه که چه اتفاقی داره میافته،
اما درباره مغز این تکامل بود که سرنوشت DMN رو عوض کرد،
یعنی اینکه جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد اندر جد من زمانیکه هنوز تو جنگل و غار زندگی می‌کردن و همیشه جون‌شون در خطر بود (اصلا همونجا بود که ضرب المثل حادثه خبر نمی‌کنه رو سرودند) مغز نیاز به یک قابلیتی داشت که مثل گزارش لحظه به لحظه‌ی اطراف رو تحلیل و بررسی و مقایسه کنه تا اگه خرسی، پلنگی یا جانور دو پایی نزدیکمون شد سریع متوجه بشیم و الفرار،
کیا مُردن؟ اونایی که حواسشون به اطرافشون نبود،
کیا مثل تولید کردن؟ اونایی که بیشتر زنده موندن و خرس نخوردشون، یعنی حواسشون بیشتر به اطرافشون بود و یک جورایی DMN قوی تری داشتن،
پس نسل کی ادامه پیدا کرد؟ اونایی که DMN قوی تری داشتن.
تفسیر، تحلیل، مقایسه زیاد موجب امنیت و احتمال بقای بیشتر می‌شد،
پس ما نوادگان افرادی با DMN گودرتمند هستیم.
و اکثر بیخیال ها نسل‌شون منقرض شد. (انا لله و انا الیه راجعون)
حالا DMN همچنان حضور داره اما خطرهای گذشته ما رو تهدید نمی‌کنه دیگه (به جز پلنگ)
پس DMN مجبوره یک سری دغدغه جدید برای خودش جفت و جور کنه که بهش نگن مفت خور،
شروع می‌کنه مقایسه کردن مسائلی که ارزش مقایسه کردن ندارن مثل مقایسه‌ی بدنت، خونه‌ات،رابطه‌ات و…
و فضای مجازی هم که راست کارش همینه.

حالا نکته‌ی جالب اینه که فعالیت DMN رابطه‌ی عکس با فعالیت بدنی‌مون داره.
یعنی وقتی داری ورزش می‌کنی،
یا وقتی روی موضوع خاصی تمرکز می‌کنی،
دیگه DMN مجالِ یاوه گویی نداره و نخودی می‌شه.

نتیجه؟
کاری که مدت هاست داری بهش فکر می‌کنی رو وقتشه از دستِ DMN ات بکشی بیرون و بشینی براش برنامه ریزی کنی و شروعش کنی،
سپردن زمانت به DMN یعنی مواجه شدن با کلی بدبختیِ مغزساخته.

-Let's off-roading
+Where?
- in life!