همه‌چیز خیلی ساده‌تر می‌شه انگار اگه مقصر بقیه باشن. خیالت راحت می‌شه اگه اون بار سنگین گناه و تقصیر متعلق به تو نباشه و آدم‌ها و مسائل و شرایط و هرچیز دیگه‌ای جز خودت رو سرزنش کنی. می‌تونی نفس بکشی. می‌تونی خودت رو آزاد بدونی. ولی اگه روزی برسه که تهِ همه‌ی افکار و جدل‌های درونیت برسی به اسم خودت، به تصمیم خودت، به اشتباه خودت، اون‌وقت دیگه هیچ راه فراری نیست. یه زنجیر پیچیده می‌شه به دورت و نفس کشیدنت رو سخت می‌کنه و دیگه حتی نمی‌تونی تقلا کنی. دیگه حتی، نمی‌خوای که تقلا کنی. رو به رو می‌شی با حقیقت و می‌بینی گناهکار و مقصر خودتی. پس خودت رو سرزنش می‌کنی، سر خودت فریاد می‌کشی، با خودت قهر می‌کنی، از خودت متنفر می‌شی و می‌رسی به جایی که دیگه خودت از چشم خودت می‌افتی.