بعضی آدم‌ها، حتی وقتی چیزی نمی‌گویند، حرف‌های زیادی برای گفتن دارند؛ درست مثل تهکوک، با دنیایی از لحظه‌های کوچک که برای دیگران شاید عادی باشند، اما برای ما معنای دیگری دارند.

شاید زیباییِ قصه‌شان همین باشد؛ در میان تمام شلوغی‌های دنیا، هنوز می‌توان لحظه‌هایی پیدا کرد که لبخند یکی، لبخند دیگری را به دنبال داشته باشد. دو جهان متفاوت که کنار هم، قاب‌های قشنگی از زندگی می‌سازند.

و من فکر می‌کنم بعضی لحظه‌ها قرار نیست توضیح داده شوند؛ فقط باید آن‌ها را دید، به خاطر سپرد و هر بار که به یادشان می‌افتی، دوباره لبخند زد.