این هواپیمای آزمایشی شوروی که در دههٔ ۱۹۶۰ توسعه یافت، به دو موتور اضافیِ بالابر عمودی در داخل بدنه مجهز شده بود.
وظیفهٔ آن‌ها ساده بود: هنگام برخاستن و فرود آمدن، نیروی رانش اضافی تولید کنند تا طول باند موردنیاز کاهش یابد.
اما یک مشکل وجود داشت.
این موتورها در پرواز عادی عملاً وزنه‌ای مرده بودند؛ یعنی فقط وزن و پیچیدگی هواپیما را افزایش می‌دادند، فضای ارزشمند داخل بدنه را اشغال می‌کردند و سوخت مصرف می‌کردند، بدون آنکه پس از بلند شدن هواپیما مزیتی ایجاد کنند.
هواپیمای MiG-21PD هرگز به یک جنگندهٔ عملیاتی تبدیل نشد
اما آزمایش‌های انجام‌شده با آن به مهندسان شوروی کمک کرد تا چالش‌های مربوط به هواپیماهای دارای قابلیت برخاست و فرود کوتاه (STOL) و هواپیماهای مجهز به سامانهٔ بالابر عمودی را بهتر بررسی کنند.
⚔️ Legacy of War | Join:
@legacy_of_war