حاکم فیلسوف

افلاطون در کتاب «جمهوری»، یکی از ویژگی‌های حاکم مطلوب را عدم میل به حکومت می‌داند.

استدلالش این است که کسی که شدیداً در پی قدرت است، ممکن است خودِ قدرت را هدف قرار داده باشد؛ یعنی حکومت را وسیله‌ای برای جاه‌طلبی، ثروت و منافع شخصی خود بداند.

در مقابل، حاکم خوب کسی است که علاقه‌ای به حکومت ندارد، اما از سر مسئولیت و برای خیر و صلاح جامعه آن را می‌پذیرد. همین بی‌میلی به قدرت، نشان می‌دهد که حکومت برای او هدف شخصی نیست.

افلاطون حتی پذیرفتن حکومت را برای چنین افرادی نوعی مجازات می‌داند؛ چون انسان‌های شایسته ترجیح می‌دهند قدرت را در اختیار نگیرند، اما ناچارند مسئولیت آن را بپذیرند تا جامعه به دست افراد نالایق نیفتد.

بد نیست بدانیم در جلسه انتخاب رهبری در خرداد ۱۳۶۸، وقتی نام آیت‌الله خامنه‌ای برای رهبری مطرح شد، او ابتدا صراحتاً با پذیرش این مقام مخالفت کرد و خود را شایسته آن نمی‌دانست. در نهایت، با اصرار اعضای خبرگان و رأی‌گیری، ۶۰ نفر از ۷۴ عضو حاضر به رهبری او رأی دادند.
#Sadegh
⚔️ Legacy of War | Join:
@legacy_of_war