نامه‌ی زیر سندی است که در گفت‌وگوی (تصویری؛ شنیداری) هم‌اندیشی چپ با همایون ایوانی، با عنوان «نامه‌ی پشتیبانی از زندانیان سیاسی ایران و فشارهای ضد امضاکنندگان» ارائه شد.
* * * * * * * * *
پیام همبستگی مومیا ابو جمال، زندانی سیاسی، از سلول‌های مرگ زندان‌های امریکا، به نخستین گردهمایی سراسری در باره کشتار زندانیان سیاسی ایران،
کلن، ۲۰۰۵
با درود به جمع حاضر در کنفرانس آلمان
برای همبستگی با زندانیان سیاسی سابق و درحال حاضر ایران
از فرصتی که در اختیار من جهت ارسال پیام همبستگی گذاشته شده است متشکرم.
چنان چه در حال انجام این کار هستم، سال‌های جوانی‌ام را به خاطر می‌آورم که به عنوان یک خبرنگار، تظاهرات در فیلادلفیا را پوشش می‌دادم. جایی که در دهه ۱۹۷۰ هزاران دانشجوی جوان ایرانی در حالی که شعار مرگ بر شاه سر داده بودند، در خیابان‌های «مارکت» راه‌پیمایی می‌کردند. من اغلب در این فکر بودم که چه تعدادی از این جوانان پر از امید و آرمان، در بازگشت به ایران توسط وحشی‌گری‌های فئودالی ملایان کشته شدند.
در این سال‌ها من گاه مقالاتی، معمولا از رسانه‌های آلترناتیو در رابطه با شکنجه و اعدام وحشیانه مخالفان در ایران خوانده ام. من مصاحبه با بعضی از دانشجویان را به خاطر می‌آورم که درباره شرارت و وحشی‌گری‌های پلیس مخفی آموزش دیده توسط آمریکا، یعنی ساواک مخوف صحبت می‌کردند که چگونه با ارعاب و وحشت علیه مردم به رژیم شاه خدمت می‌کردند.
چه کسی فکر می‌کرد که ملایان، مردان خدا از ساواک پیروی کنند و در حقیقت در خونریزی و کشتار انسان‌ها از ساواک پیش‌تر روند.
بر اساس برخی از آمار، بین جولای و اکتبر ۱۹۸۸ هزاران جوان مبارز، کمونیست و انقلابی توسط رژیم جدید قلع و قمع شده‌اند. چنانچه در گذشته سوالی در اذهان در رابطه با ماهیت انقلاب اسلامی ایران وجود داشت، اعمال آنان علیه مخالفان، ماهیت ضدانقلابی آن را ثابت می‌کند.
ایران، این سرزمین کهن، مهد باورهای متفاوت به بقای خود در این روزهای تاریک و سیاه ادامه خواهد داد.
چنان که ایران در گذشته نوری به سوی آینده بود، در آینده نیز نوری برای مبارزه در راستای رهایی، آزادی و کرامت انسانی خواهد بود.
با ایمان به آن آینده به شما می‌پیوندم،
مومیا ابوجمال، از خط مرگ، ۲۰۰۵
* * * * * * * * *
کانال یوتیوب، کانال دیلی موشن، و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌ـ‌چپ.
Post #324
163
- ❤ 2