اگر مساله رو با مدل Co-Active Leadership نگاه کنیم، خیلی چیزهای خوبی درباره رهبری میشه ازش فهمید.
نفر اولی که شروع می کنه به رقصیدن، داره رهبری از جلو انجام میده.
یعنی بدون اینکه منتظر تایید جمع بمونه، شروع می کنه. هزینه اول بودن رو میده. دیده میشه، ممکنه قضاوت بشه، ممکنه مسخره بشه، ولی حرکت رو شروع می کنه.
اینجا یک بخش دیگه هم داره: رهبری از درون.
چون کسی که اول شروع می کنه، باید یک حدی از خودباوری و راحتی با خودش داشته باشه. باید بتونه بدون گرفتن تایید از بقیه، یک کاری رو شروع کنه.
ولی نکته مهم اینه:
نفر اول تا وقتی تنهاست، هنوز رهبر یک حرکت نیست. فقط یک نفره که داره یک کاری می کنه.
اتفاق اصلی وقتی میفته که نفر دوم اضافه میشه.
نفر دوم به نظرم خیلی نقش مهمی داره. شاید حتی از نفر اول مهم تر. چون نفر دوم اون حرکت عجیب رو تبدیل می کنه به یک حرکت قابل پیوستن.
تا قبل از نفر دوم، بقیه ممکنه بگن این یارو چیکار داره می کنه.
ولی وقتی نفر دوم میاد، پیام عوض میشه:
پس میشه به این حرکت اضافه شد.
نفر دوم داره رهبری از کنار انجام میده.
نمیاد جای نفر اول رو بگیره. نمیاد جهت رو عوض کنه. میاد کنار نفر اول می ایسته و با همین کار، حرکت رو معتبر می کنه.
نفر سوم هم کارش خیلی مهمه.
نفر سوم باعث میشه ماجرا از حالت «دو نفر» خارج بشه و شبیه یک گروه بشه. از اینجا به بعد پیوستن برای بقیه خیلی راحت تر میشه.
به زبان ساده:
نفر اول جرقه رو میزنه.
نفر دوم به جرقه اعتبار میده.
نفر سوم شروع تبدیل شدن جرقه به جریان رو ممکن می کنه.
این دقیقا توی سازمان هم هست.
خیلی وقت ها یک نفر ایده جدید میده، یک تغییر رو شروع می کنه، یک مسیر تازه پیشنهاد میده. ولی تا وقتی تنهاست، بقیه یا نگاهش می کنن، یا صبر می کنن ببینن چی میشه.
اولین کسی که بهش اضافه میشه خیلی مهمه. چون ریسک اجتماعی اون تغییر رو کم می کنه.
در سازمان، نفر دوم همون کسیه که میگه:
منم هستم.
این ایده ارزش امتحان کردن داره.
این تغییر فقط حرف یک نفر نیست.
بعد نفر سوم میاد و کمک می کنه اون تغییر از حالت استثنا خارج بشه.
حالا فیلم بردار هم نقش جالبی داره.
فیلم بردار وارد رقص نمیشه، ولی داره روایت رو می سازه. داره قاب میده. داره کمک می کنه ما بفهمیم چه اتفاقی داره میفته.
این میشه رهبری در میدان و تا حدی رهبری از پشت صحنه.
چون فیلم بردار فضا رو می خونه، لحظه رو تشخیص میده، چیزی که در حال شکل گرفتنه رو ثبت می کنه و با روایتش اون حرکت رو بزرگ تر می کنه.
توی سازمان هم این نقش خیلی مهمه.
همه قرار نیست شروع کننده باشن. همه قرار نیست وسط صحنه باشن. بعضی ها با روایت کردن، مستند کردن، وصل کردن ادم ها، برجسته کردن رفتارهای درست و ساختن درک مشترک، کمک می کنن حرکت بزرگ بشه.
برداشت مدیریتی من از این ویدیو اینه:
رهبر فقط نفر اول نیست.
گاهی رهبر واقعی نفر دومه، چون باعث میشه بقیه جرات کنن اضافه بشن.
گاهی نفر سومه، چون حرکت رو از اتفاق تصادفی تبدیل می کنه به الگو.
گاهی هم فیلم برداره، چون بدون اینکه وسط صحنه باشه، داره به حرکت معنا و قاب میده.
توی تیم ها هم همینطوره.
یکی تغییر رو شروع می کنه.
یکی باهاش همراه میشه و بهش اعتبار میده.
یکی کمک می کنه اون تغییر تبدیل به رفتار تیمی بشه.
یکی هم داستانش رو می سازه و کاری می کنه بقیه بفهمن چه اتفاقی افتاده.
رهبری همیشه به معنی جلو ایستادن نیست.
گاهی رهبری یعنی اولین کسی باشی که به یک حرکت درست اضافه میشه.
اشتراک گذاری این مطلب ممکنه به کسی کمک کنه. دریغ نکنید از انتشار یادگیری. کامیونیتیمون بهش نیاز داره.
#تفکر
@learning_with_m