خیلی با این جملش که "باید بترسن" خوشحال نیستم ولی با کلیتش چرا. بیزینس خونه خاله نیست. دوستی در بیزینس معنی نداره.

من همیشه به همه بچه های تیم خودم میگم که:
من با شما دوستی ندارم، ولی احترام زیادی براتون قائلم.

ولی اینو هم باید بدونیم که ما هم نت فیلیکس نیستیم، اینجا هم سیلیکون ولی نیست. نمیشه اون فرهنگ رو اینجا هم پیاده کرد. نه رفاه اونجا رو داریم، نه مثل اونا حقوق میدیم، نه اندازه اونا دسترسی به تکنلوژی و ... داریم.

اخراج آدم ها با یک فرمول ۲۰٪ هر سال هم خیلی منطقی نیست. مدیری که رشد میده شاید یک سال وقت بزاره، تهش که نمی تونه اخراج کنه. این طوری نمیشه کسی رو رشد داد.

از ساید بیزینس، تجربه به من یاد داده که با آدم هایی که حاضر نیستند خودشونو بیشتر از توانایی های فعلیشون، کش بدن، نمیشه کارای بزرگ کرد.

چیزی که برای من آشکاره اینه که: کار های عادی برای آدمای عادیه، کارایی که نشدنی به نظر میان برای آدم های موفق !