آیا نقض حقوق مالکیت فردی، الزاما منجر به خودکشی و افسردگی افراد می‌گردد؟

در یک کلام، خیر!
افراد ممکن است خود با ایدئولوژی حکومتی که در آن زندگی می‌کنند هم‌سو باشند.
یک مارکسیست لنینیست در شوروی، الزاما از نقض حقوق مالکیت خود ناراحت و افسرده و کارش به خودکشی نمی‌رسید، فرامین را اجرا میکرد و احتمالا نقض مالکیت خود و دیگران را که میدید، از این موضوع خرسند هم می‌شد، و همه توحش را بخشی از فرآیند تاریخ در نظر می‌گرفت.
همچین بدلیل درماندگی خودآموخته، فرد میتواند قبول کند زندگی همین است و نسبت به شر منفعل شده و کارش به خودکشی نکشد.

اما آیا نقض سیستماتیک حقوق مالکیت فردی، نمی‌تواند به افسردگی و‌ خودکشی منجر شود؟

می‌تواند!
در جامعه‌ای که تورم افسارگسیخته و اقتصادی رانتی و فاشیستی وجود دارد و جوان ایرانی صبح تا شب باید بدنبال کمترین دستمزد تقلا کند، کاسب در آخر ماه در بهترین حالت در نقطه سر به سر قرار دارد و حقوق‌ بازنشستگان کفاف ۵ روز‌ زندگی عادی را هم نمی‌دهد [که همه اینها بدلیل مداخلات دولتی و خلق نقدینگی و ایجاد تورم و خرج آن پول صرف ماجراجویی ها شده که هیچ نتیجه ای نداشته، که اگر نتیجه هم می‌داشت بر فرض محال، بدون رضایت از جیب مردم برداشته شده]، صحبت از تراپی و روان درمانی در نهایت خنده دار است!
عامل اصلی افسردگی [و خودکشی] اکثریت در ایران امروز،‌ شرایط افتضاح اقتصادی‌ست که اگر‌ مداخله دولت و خلق نقدینگی و نقض حقوق مالکیت خصوصی نبود، اصلا بوجود نمی‌آمد.
بیماری را در نظر بگیرید که تصادفی داشته و شاهرگ دستش پاره شده، به پزشک مراجعه می‌کند و درخواست پانسمان یک خراش جزئی به روی سرش را دارد، اولین واکنش شما به این بیمار چیست؟ به او نمی‌خندید؟
تا زمانی که فرسایش شتاب‌گیرنده و مستمر زندگی ایرانیان با تورم و مداخلات دولتی و تحقیر آنان در سطح میادین شهرها به پایان نرسیده، صحبت از روان درمانی و تراپی از منظر من کمک کننده نیست و بیشتر شبیه به یک جوک است، مگر اینکه در جلسه روان درمانی، او به همراه درمان گر سیگار را روشن کرده و به زمین و زمان فحش دهند!

@Learn_Cast
@LearnCast