پژوهشی تازه نشان می‌دهد زنانی که بخش بزرگی از نیازهای عاطفی و اجتماعی شریک مرد خود را بر دوش می‌کشند، بیشتر از افسردگی، اضطراب، استرس، فرسودگی و نارضایتی از رابطه گزارش می‌دهند. پژوهشگران این الگو را من‌کیپینگ نامیده‌اند.
در سال‌های اخیر، بسیاری از مردان گزارش کرده‌اند که نسبت به نسل‌های گذشته دوستان نزدیک کمتر و حمایت عاطفی محدودتری دارند. در یک پیمایش آمریکایی در سال ۲۰۲۱، حدود ۱۵ درصد مردان گفته بودند هیچ دوست نزدیکی ندارند؛ رقمی که در سال ۱۹۹۰ حدود ۳ درصد بود. کاهش شبکه‌های دوستی در زنان نیز دیده شده، اما این تغییر در مردان چشمگیرتر بوده است.
یکی از پیامدهای احتمالی این وضعیت آن است که در برخی روابط دگرجنس‌گرایانه، زنان بیش از پیش مجبور می‌شوند خلأ ناشی از کوچک‌شدن شبکه اجتماعی شریک مرد خود را پر کنند. در چنین شرایطی، زن ممکن است علاوه بر حمایت عاطفی و مشاوره، عملاً مسئول برنامه‌ریزی روابط اجتماعی، حفظ ارتباطات و تشویق دائمی شریک خود شود؛ نقشی که گاهی او را به ترکیبی از مدیر اجتماعی، مشاور و درمانگر غیررسمی تبدیل می‌کند.
پژوهشگران دانشگاه استنفورد در سال ۲۰۲۴ برای توصیف این نوع کار عاطفی و اجتماعیِ عمدتاً جبران‌نشده، اصطلاح من‌کیپینگ را مطرح کردند.
اکنون گروهی از پژوهشگران در آمریکا و استرالیا با انجام دو مطالعه، ابزاری برای سنجش این پدیده طراحی و ارزیابی کرده‌اند.
در مطالعه نخست، ۴۰۲ زن آمریکایی که با شریک مرد خود در رابطه بودند بررسی شدند. پرسش‌ها میزان حمایت عاطفی، تلاش برای مدیریت نیازهای اجتماعی شریک، فشار ناشی از این فعالیت‌ها و میزان احساس نادیده گرفته‌شدن این تلاش‌ها را می‌سنجیدند.
نتایج نشان داد زنانی که امتیاز بالاتری در من‌کیپینگ داشتند، به‌طور متوسط افسردگی، اضطراب و استرس بیشتری گزارش می‌کردند و احساس فشار و فرسودگی بیشتری داشتند. رضایت آن‌ها از رابطه نیز پایین‌تر بود.
در مطالعه دوم، پژوهشگران ۳۹۵ زن در بریتانیا را با نسخه کوتاه‌تری از همین ابزار بررسی کردند و الگوی بسیار مشابهی به دست آمد.
البته این یافته‌ها به معنی آن نیست که من‌کیپینگ الزاماً علت افسردگی یا اضطراب است؛ مطالعه عمدتاً ارتباط میان این متغیرها را نشان می‌دهد و از آن نمی‌توان رابطه علت و معلولی قطعی نتیجه گرفت.
پژوهشگران همچنین تأکید می‌کنند که هدف این مفهوم سرزنش مردان یا کم‌اهمیت جلوه‌دادن مسئله تنهایی آن‌ها نیست. همه مردان تنها نیستند و همه زنان نیز چنین نقشی را در روابط خود بر عهده ندارند.
وینسنت مانچینی، نویسنده اصلی پژوهش، تأکید می‌کند که یافته‌های جمعیتی را نباید مستقیماً به تک‌تک زوج‌ها تعمیم داد. روابط عاطفی بسیار متنوع‌اند و تنهایی نیز مسئله‌ای در سطح سلامت عمومی است که می‌تواند همه جنسیت‌ها را درگیر کند.
https://link.springer.com/article/10.1007/s11199-026-01661-2
#سلامت #روابط_عاطفی #روابط_خانوادگی #مردان #زنان #استرس #اضطراب #افسردگی
#تنهایی
@sciencetechnologyy
@LDplus