بعضی‌ها از علی بندری [پادکست بی‌پلاس و چنل‌بی] «ناامید» شدند!

دقیقا به چی امید داشتند یعنی تا قبل؟

طرف در تمام موضوعات هستی «کنجکاوی» می‌کند، تاریخ جهان را از دو هزار سال پیش تا به امروز مرور می‌کند، ولی خیلی اتفاقی هیچ‌وقت درسش به جمهوری اسلامی و جنایت‌هایش نمی‌رسد.

شاید فکر کنید که کلا به تاریخ معاصر نمی‌پردازد؛ که اینطور نیست. به ترامپ و تاریخ ۵۰ سال اخیر آمریکا بارها پرداخته، ولی مشخصا جمهوری اسلامی برایش قفل است.

نه فقط در موضوعات تاریخی، که در هیچ‌یک از موضوعاتی که کار کرده در کل این سال‌ها یک میلی‌متر از خط قرمزهای نظام رد نشده.

ما به این آدم‌ها می‌گوییم «محافظه‌کار» - به معنای کلمه.

فحش یا حرف بدی نیست؛ صرفا تعریفِ مدل فعالیت آن‌هاست.

صرفا موضعی است که دارند - حتی وقتی مثل بندری ادعا می‌کنند «موضعی ندارند».

نظام‌های دیکتاتوری هم از قضا عاشق «محتوای امن» این‌ها هستند.

محتوایی که به همه‌جا سرک می‌کشد،‌ ولی هرگز از خط قرمزهای نظام گذر نمی‌کند.

این بالون‌های آکنده از اطلاعات، که همه‌چیز می‌دانند و هیچ‌چیز نمی‌دانند.

فقط انباشت اطلاعاتند، هیچ‌وقت به «بینش» نمی‌رسند.

این‌ها که در ظاهر مرجع علم و عقل و آگاهی، و در حقیقت حافظان وضع موجودند.

بعد از زن‌زندگی‌آزادی هم همین بود. یک ویدیو داد گفت «ما نشستیم خیلی فکر کردیم. به این نتیجه رسیدیم که باید کار کنیم».

حالا منظورش از «کار» چه بود؟ بله، ادامه‌ی کنجکاوی در تاریخ جهان منهای جمهوری اسلامی و خط قرمزهایی که دارد.

چند سال پیش دقیقا همین متن را در توییتر نوشتم، این‌قدر از طرفدارهاش بد و بی‌راه شنیدم که آخر بیخیال شدم پاک کردم!

بعضی‌ها هم می‌گفتند «چه اشکالی داره؟ مهم اینه که مفیده... همه که نباید مخالف باشند و هزینه بدند و...»

قبلاً گفتم و باز می‌گویم: به‌فرض غلط حتی اگر بپذیریم «اشکالی نداره»، من شخصا ترجیح می‌دهم از آدمی که تاریخ را در چارچوب خط قرمزهای نظام درس می‌دهد، درس تاریخ نگیرم - جدا از این که کلاً حرف‌های آدم‌های محافظه‌کار به دلم نمی‌شیند.

صرفا رویکرد شخصی من است. دیگران آزادند.

@bayanz
@LDplus